"Της είπε ότι την αγαπάει. Εκείνη δεν ευτύχησε όμως. Δεν το άκουσε καν. Αυτό το σ' αγαπώ δεν ήταν ποτέ η ευτυχία της. Της είπε ότι την αγαπάει και έκλεισε την πόρτα. Το σ' αγαπώ ακούστηκε σα μια βουή πάνω στο κλείσιμο της πόρτας."
Παλιά ότι χάλαγε το φτιάχναμε, πλέον αγοράζουμε καινούργιο. Το αγοράζουμε, ναι. Με ωραία λόγια, ακριβά δώρα και βαρύγδουπες κουβέντες. Και ναι, οι σχέσεις μπορεί να είναι συνεταιριλίκι, μπάστα όμως αδερφέ. Τι να το κάνω το σ'αγαπώ σου αν πρέπει να το πληρώσω τόσο ακριβά;
Η έννοια της αγάπης έχει αλλάξει. Τους ανθρώπους που αγαπάμε τους πληγώνουμε πλέον. Βιώνουμε την ευχαρίστηση βλέποντας τους να ζηλεύουν. Δεν είναι έτσι όμως η αγάπη. Βιώνουμε την ευχαρίστηση βλέποντας τους να πονάνε.
"Μια μέρα, είχε πει δεν θα την πληγώσει κανείς άλλος. Αλλά ήρθε και άλλος. Και ήταν χειρότερος. Και κάθε στιγμή που τον μισούσε, τον αγαπούσε περισσότερο. Γιατί η δική της η αγάπη δεν είχε εκδίκηση και μίσος. Δεν ζητούσε δακρυσμένα μάτια, ούτε κλειστές πόρτες. Δε ζητούσε θυσίες και μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Ζητούσε παρέα τα βράδια, μια καλημέρα και μια καληνύχτα."
Οι άνθρωποι νομίζουν πως θα τους ζητήσεις τον ουρανό με τα άστρα. Πως θα τους κάνεις τη ζωή δύσκολη ίσα ίσα επειδή βρέθηκε κάποιος να τους τα απαιτήσει στο παρελθόν. Αλλά η αγάπη δεν απαιτεί. Αν θες δίνεις. Άμα δεν θες, δεν δίνεις. Δεν σου ζητάει να δώσεις την καρδιά σου, άμα δεν θες την κρατάς για τον εαυτό σου.
Η αγάπη που δίνεις είναι προσωπική σου υπόθεση. Είναι νταβαντούρι του δικού σου του μυαλού και η παράνοια της δικιάς σου της φύσης.
Η αγάπη δεν είναι μεγάλα λόγια, φωτογραφίες στα social media, θάψιμο της πρώην, της νυν και της αεί. Αυτά είναι τα τερτίπια της. Αυτή είναι η ειρωνεία της αγάπης. Τους ανθρώπους που θα αγαπήσεις, γιατί μπορεί να μην είναι μόνο ένας, θα τους μισήσεις για μια στιγμή. Όσο θα διαρκέσει ο πόνος από το χαστούκι που έφαγες, μετά θα τους συγχωρήσεις.
Εκείνη δεν του ξανατηλεφώνησε ποτέ. Ούτε εκείνος. Εκείνη περίμενε. Και θα περίμενε για πάντα. Γιατί εκείνος δεν θα γυρίσει. Και εκείνη το σεβάστηκε.
Γιατί η αξία ενός ανθρώπου δε φαίνεται μόνο από το πως φεύγει από τη ζωή σου, αλλά και από το πως του φέρεσαι εσύ όταν το κάνει. Και άμα αποφασίσει ένας άνθρωπος να φύγει δεν έχει σημασία να τον σταματήσεις. Να φύγει όμως όχι βλακείες και τερτίπια της στιγμής.
Κάποιος σοφός άνθρωπος μου είπε κάποτε "Τι να την κάνω την καρδιά σου αν είναι αλλού δοσμένη και με της άλλης της μορφή αν είναι ποτισμένη, τι να την κάνω τη ματιά σου που είναι σαλεμένη από της άλλης τη ματιά τρελά ξελογιασμένη; Εγώ δε θέλω δανεικούς ανθρώπους στη ζωή μου, σε ανθρώπους μόνο αληθινούς θα δόκω την ψυχή μου."