Ο άγνωστος

 Ο άγνωστος που πέρασε από δίπλα σου το πρωί, αλλά και ο γνωστός που έγινε άγνωστος, η άγνωστη φιγούρα των ονείρων σου, αλλά και η άγνωστη σκιά στον εφιάλτη σου. Ο άγνωστος σου εαυτός που είχες κρυμμένο τόσα χρόνια και δεν τόλμησες ποτέ να βγάλεις στην επιφάνεια μήπως και πληγώσεις μια στάλα από τον εγωισμό των άλλων. Ο άγνωστος σου κόσμος που κρυβόταν μέσα στο κεφάλι σου για αιώνες από τη ζωή σου που πέρασαν χωρίς να καταλάβεις για πόσο έκρυβες ετούτο το κομμάτι με πόνο.

Τρόμαξες σαν κοίταξες στον καθρέφτη αυτό το κομμάτι. Αυτό που μπορεί να σου θυμίσει όλα εκείνα τα ασήμαντα -  σημαντικά που έκρυβες μέσα σε αυτό το άγνωστο κομμάτι σου. Ήσουν εσύ ή κάποιος άλλος που έμοιαζε με εσένα; Ήτανε το δημιούργημα της φαντασίας σου που αντανακλάστηκε στον καθρέφτη μόλις τώρα ή το πραγματικό κομμάτι του εαυτού σου που κρυβόταν στα έγκατα της ψυχής σου;

Ήταν και εκείνος ο άγνωστος εαυτός των άλλων. Δεν είναι πάντα ευχάριστος. Δεν είναι πάντα για καλό. Μερικές φορές ξέρεις τόσα λίγα για έναν άνθρωπο που νόμιζες ότι ξέρεις τόσο καλά. Και σαν να απογοητεύτηκες και να γκρεμίστηκε το όνειρο. Όλες σου οι αυταπάτες σκορπισμένες στα πόδια του με μιας καθώς ανακάλυψες πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Ο κρυμμένος εαυτός του σε τρόμαξε. Ήταν μια όψη που ποτέ δεν είδες. Καλύτερα ίσως.

Μερικές φορές κρύβουμε πράγματα. Όχι επειδή απαραιτήτως είναι κακά, αλλά να, οι άνθρωποι ποτέ δεν πρέπει να ξέρουν τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για αυτούς. Τους κάνει πιο δυνατούς, τους δίνει το πάνω χέρι. Ποτέ δεν μου άρεσε να είμαι η αδύναμη. Δεν είναι θέμα εγωισμού, αλλά να, οι άνθρωποι είναι περίεργα πλάσματα. Η κάθε αδυναμία γίνεται όπλο εναντίον σου. Μη σε πυροβολήσει πρόσεχε και τραυματιστείς. Γι΄ αυτό, κράτα και ένα άγνωστο κομμάτι μέσα σου, κράτα το για σένα, ένα καλό. Κράτα το για να το καμαρώνεις. Κράτα και έναν άγνωστο εαυτό. Μπορεί να μην τον δει και κανείς.Μπορεί και να τον δει.

 

 

 

 

 

 

Η απόσταση

 

Η απόσταση δεν έχει να κάνει μόνο με τα χιλιόμετρα στην κυριολεξία. Έχει να κάνει και με το πόσα χιλιόμετρα βάζεις εσύ ανάμεσα σε εσένα και στους ανθρώπους. Απόστάσεις που σε κάνουν να δυσκολεύεσαι αντί να σου κάνουν τη ζωή εύκολη.

 

Και αμα θες μπορείς να γεμίσεις το μυαλό σου με δρόμους ατέλειωτους που δεν πάνε πουθενά. Αδιέξοδο το λένε.

 

Οι άνθρωποι κρατούν τις αποστάσεις και όχι οι αποστάσεις τους ανθρώπους μακριά. Άσε με να κρατήσω την απόσταση μου για να σκεφτώ, για να ξεχάσω, για να προχωρήσω, για να μην γίνω αυτό το πράμα που δεν θες να βλέπεις όταν με κοιτάζεις. Έτσι θα πεις. Και μετά μπορείς να κρατήσεις την απόσταση σου βρίσκοντας την πιο φτηνή δικαιολογία και προβάροντας την ως μια βάση για το ψέμα που δημιούργησες στο κεφάλι σου.

 

Έγω θέλω να διαλύω τις αποστάσεις. Να διαλύω τις ψευδαισθήσεις. Και ας διαλύομαι και εγω μαζί τους.

 

Στην δικιά σου την ασφάλεια, εγώ ποντάρω στο να σπάω την απόσταση. Εσένα σου δημιουργεί ασφάλεια, αλλά εμένα με τρομάζει. Στην απόσταση δε μπορώ να δω. Δεν βλέπω, δεν καταλαβαίνω. Και αν είναι να δω και το κακό, ας το δω απο κοντά. Εύκολος τρόπος για να το εμπεδώσω.

 

Μην κρατάτε απόσταση. Θολώνει την αλήθεια και δεν βλέπετε καλά. Και ας λένε κάποιοι ότι η απόσταση βοηθά να καταλάβεις. Μια χαρά ξέρεις και πριν. Η απόσταση είναι απλά μια δικαιολογία για να καθυστερήσεις την απόφαση σου, είτε καλή είτε κακή.

 

Εγώ θέλω να παίρνω τις αποφάσεις μου χωρίς απόσταση. Επί τόπου. Και όταν τις παίρνω να μην τις μετανιώνω. Δεν μου χρειάζεται απόσταση για να καταλάβω. Ότι είναι να το δω το βλέπω πολύ καλά και χωρίς αυτήν.

 

Τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι περισσότερο από προφανή.

 

Να αφήνεις απόσταση μόνο αν δεν θες να ξαναγυρίσεις. Γιατί αν ξαναγυρίσεις, τζάμπα την κράτησες.

 

Πάλι στα ίδια.

 

 

 

 

Εσύ θυμάσαι την τελευταία φορά που κράτησες απόσταση;