Συχνά λέμε πως δεν παίρνουμε ότι αξίζουμε μα η ζωή μας φέρνει όχι ότι αξίζουμε, αλλά ότι ψάχνουμε. Στο δρόμο μας έρχονται εκείνοι οι άνθρωποι που εμείς επιλέγουμε να έρθουν, εκείνοι στους οποίους εμείς οι ίδιοι δίνουμε το χώρο και το χρόνο. Δεν υπάρχει μαλακομαγνήτης, ούτε όλες οι γυναίκες είναι σκάρτες. Εμείς οι ίδιοι πέφτουμε πάντα πάνω σε ότι μας λείπει τη δεδομένη στιγμή. Πόσες φορές γνωρίσαμε καλούς ανθρώπους που αγνοήσαμε για άλλους σκάρτους που δε μας προσέφεραν τίποτα παρά απογοήτευση ή δε τους δώσαμε την ευκαιρία να μας δείξουν αν είναι καλοί γιατί φοβηθήκαμε μήπως μας απογοητεύσουν; Νομίζω πως το τελευταίο είναι και ο κυριότερος λόγος αποτυχίας των ανθρωπίνων σχέσεων, ο φόβος.
Φοβάσαι πως θα αποτύχεις να κρατήσεις κάποιον, τον οποιοδήποτε. Για αυτό επιλέγεις όσους ξέρεις πως εξ ορισμού δε θα κάτσουν πολύ. Εκείνους που θα αποχωρήσουν στην πρώτη δυσκολία, που δε θα θέλουν πολύ από το χρόνο σου και που και εσύ δε θα είσαι διατεθειμένος να σπαταλήσεις πολύ από τον δικό σου. Δεν είναι εύκολο ξέρεις να θες να δώσεις το χρόνο σου σε κάποιον και δε συμβαίνει συχνά. Αυτές είναι επενδύσεις υψηλού ρίσκου. Ίσως και για αυτό να κυνηγάς τις αποτυχίες γιατί φοβάσαι να χάσεις σε ένα πολλά υποσχόμενο παιχνίδι. Γιατί μπορεί τότε να θες να κερδίσεις. Και αν ο άλλος δε θέλει πια και φύγει πρώτος; Πως θα αντέξεις να σε αφήσουν; Μήπως για αυτό κάνεις τα πάντα για να τους διώχνεις; Γιατί φοβάσαι πως μια μέρα θα θες τόσο πολύ να μείνει κάποιος που δε θα αντέξεις να σε αφήσει. Γιατί την μόνη και μια φορά που δεν ήθελες να φύγεις, έφυγες και τότε με το φόβο μη σε παρατήσουν. Να μη χάσεις ότι είχες θελήσει στη ζωή σου πιο πολύ. Γιατί αυτή είναι η κατάρα των δυνατών ανθρώπων, να μπορούν να καθορίζουν εκείνοι την ιστορία τους. Για αυτό και κανείς ποτέ δε τους κατάλαβε. Για αυτό και όλοι νομίζουν ότι φεύγουν γιατί κάνουν τερτίπια, είναι ανώριμοι. Στην πραγματικότητα θέλανε πάντα κάποιον να τρέξει από πίσω τους και να τους φωνάξει, να μιλήσει με λόγια και όχι με κρυμμένα μηνύματα. Κανένας άνθρωπος δε θα κάτσει δίπλα σου ακόμη και αν τον σκέφτεσαι όλη μέρα αν δε του το πεις. Έτσι, οι άνθρωποι πορεύονται με τα δικά τους ένοχα συναισθηματικά μυστικά. Ζουν μια ζωή λέγοντας ψέματα και προσπαθώντας να αποδείξουν ότι δε τους νοιάζει, ότι δε φοβούνται και ότι δε χρειάζονται κανέναν. Aκόμη και αν ισχύει αυτό, ακόμη και αν δε χρειάζονται κανέναν και όλα είναι απλά ένα παιχνίδι, θα πρέπει να έχουν την ωριμότητα να μην ευτελίζουν την αγάπη των άλλων νομίζοντας πως όλα επιτρέπονται και πως το σ' αγαπώ είναι παραμύθι για μικρά παιδιά. Δεν είναι έτσι. Οι άνθρωποι μεγαλώνοντας χρειάζονται ειλικρίνεια και ορισμένοι άνθρωποι την χρειάζονται περισσότερο από άλλους.
Μακάρι αν βρίσκαμε ποτέ την αγάπη, να μπορούσαμε να την φυλακίσουμε για να μη φύγει. Δυστυχώς, τα θέλω δε συμπίπτουν με τα πρέπει, αλλά και τα θέλω των ανθρώπων δεν είναι πάντα τα ίδια. Η αγάπη είναι αγάπη όμως και υπάρχει ανεξάρτητα από το ποίες είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε.
Ο καθένας μας κουβαλάει φορτίο με ουδέτερο πρόσημο. Μερικοί διαλέγουν να το δουν με θετικό και ορισμένοι με αρνητικό. Έχει να κάνει με το πως βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι τις εμπειρίες. Τυχεροί όσοι βλέπουν ακόμη και τα άσχημα ως σημαντικά βιώματα και που πορεύονται με αυτά στην πλάτη τους προσπαθώντας να γίνουν καλύτεροι. Είναι εκείνοι που μια μέρα θα βρουν αυτό που τους αξίζει και αυτό που χρειάζονται στο ίδιο πρόσωπο.