Make things happen

Το κείμενο αυτό δεν έχει πλάνο. Σκοπός του είναι να σταματήσω να βλέπω θλιμμένους ανθρώπους γύρω μου. Μα και πως να κάνεις χαρούμενο έναν θλιμμένο άνθρωπο; Θα σου πω εγώ. Χαρούμενο σε κάνουν δυο όμορφα λόγια, μια αγκαλιά, μια σφιχτή αγκαλιά όχι σαν αυτές τις ξενέρωτες με το απλωμένο χέρι, ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που αγαπάς, μια όμορφη σκέψη που σε κάνει να χαμογελάς, η Χαρούλα στο ράδιο, ο δροσερός αέρας του πρωινού, το φως του ήλιου που σε τυφλώνει, αλλά και του φεγγαριού που σε ηρεμεί, η θάλασσα που έχει το πιο όμορφο χρώμα του κόσμου, τα πολύχρωμα λουλούδια, τα δέντρα, μια μυρωδιά, ο καφές, οι λουκουμάδες, η σοκολάτα, η καλή κουβέντα του ταχυδρόμου, η καλημέρα της γειτόνισσας, τα φώτα του δρόμου όταν νυχτώνει, η βρόχή στα τζάμια και ο ήχος της βροντής όταν είσαι κάτω από την κουβέρτα. Και άλλα, πολλά άλλα. Α! και το χαμόγελο του. Και το δικό της. Και των δύο. Και τα μάτια τους όταν κοιτιούνται και βγάζουν σπίθες. Και τα χέρια τους όταν ηλεκτρίζονται. Και η φωνή τους όταν τρέμει και η καρδία όταν πάει να σπάσει. Και το βλέμμα που κάνει πως δεν είδε και τα έχει δει όλα και τα αυτιά που δεν άκουσαν, αλλά κατάλαβαν τα πάντα.

"Ζήτα μου ότι θες", λέει η Χαρούλα. Ζήτα και εσύ από τον εαυτό σου ότι θες και μην φοβηθείς να το πάρεις. Και αμά δεν κάτσει έτσι η τύχη, θα κάτσει αλλιώς. Μην γκρινιάζεις πάλι. Γιατί να βλέπεις μόνο τα άσχημα;

Μέτρα τα όμορφα και θα δεις ότι υπερέχουν. Μέτρα τις χαρές και θα δεις ότι είναι περισσότερες από τις λύπες. Γιατί όταν τις μετράς υπολογίζεις τα ασήμαντα και όχι τα σημαντικά. Γιατί μια μέρα όταν κοιτάξεις από τι αποτελείται η ευτυχία σου, θα  καταλάβεις ότι δεν αποτελείται από τίποτα παραπάνω παρά πράγματα που είναι εύκολο να τα πάρεις, αλλά και να τα δώσεις. Αν κάτι είναι πολύ δύσκολο, τότε δεν είναι η ευτυχία.

Ξύπνα νωρίς. Ξεκίνα χαμογελώντας στον πρώτο άνθρωπο που θα δεις μπροστά σου. Κράτα το χαμόγελο σου για αυτόν. Και να είναι πλατύ. Γιατί δεν χαμογελάς πραγματικά αν δεν πονάει το στόμα σου από το χαμόγελο. Γιατί δεν είσαι χαρούμενος αν δεν δακρύσεις από τα γέλια. Γιατί ακόμα και αν δεν θες να το παραδεχθείς σε έχω κάνει ήδη να χαμογελάσεις.

Ξεκίνα από αύριο. Γέμισε την τσάντα σου με ευτυχία. Είναι άνοιξη. Make things happen.

 

 

 

υγ. και δεν γράφω μόνο θλιμμένα κείμενα :)

 

 

 

 

 

Where is magic?!

Μερικοί άνθρωποι σου δίνουν θέση στη ζωή τους. Μερικοί όχι. Αυτό που πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις είναι το αν δεν υπάρχει θέση ή αν η θέση είναι για κάποιον άλλον. Σαν αυτούς τους ενοχλητικούς που λένε πως περιμένουν κάποιον να κάτσει δίπλα τους για να μην κάτσεις εσύ, αλλά στην πράγματικότητα δεν περιμένουν κανέναν. Είναι δύσκολο να εντοπίσεις αυτή τη διαφορά. Γιατί πάντα θα νομίζεις ότι απλά δεν υπάρχει θέση. Αλλά δεν πρέπει να λυπάσαι τον εαυτό σου σε καμία περίπτωση. Γιατί όποιος ψάχνει τα πολλά χάνει και τα λίγα. Αυτό να θυμάσαι. Κάποια μέρα όταν θα λες σε όλους ότι η θέση είναι πιασμένη και δεν θα κάθεται κανείς, όταν θα ξεψαχνίζεις τη κάθε λεπτομέρεια και το κάθε παράπτωμα των υποψηφίων, η θέση θα παραμένει κενή και εσύ επίσης.

Στην προσπάθεια σου να βρεις το σωστό, χάνεις και το λάθος ρε φίλε μου.

Να και κάτι που δεν ξέρεις, γιατί δεν το ένιωσες ποτέ σου. Τα πιο σωστά πράγματα γεννιούνται μέσα από τα πιο μεγάλα λάθη μας. Αυτό που το βλέπεις σκάρτο ίσως να κρύβει μέσα του μια δόση αλήθειας παραπάνω από όση μπορείς να αντέξεις.

Γιατί ίσως να μην μπορείς να αντέξεις.

Δικό σου θέμα αυτό. Και αμα επιλέξεις να με μπλέξεις καλύτερα να μην μπλεχτώ. Γιατί όσο εσύ δεν ξέρεις τις αντοχές σου, ο άλλος βλέπει τις δικές του να εξαντλούνται.

Και για να μην φτάσεις στα άκρα, επειδή δεν θέλεις να ζορίζεσαι, καλύτερα να πάρεις άλλο δρόμο. Δεν περπατάνε όλοι οι άνθρωποι στον ίδιο δρόμο. Και ακόμα και να περπατάνε στον ίδιο δρόμο δεν θα περπατάνε μαζί. Και ας περπατάνε στο όνειρο δίπλα δίπλα, η πραγματικότητα είναι άλλη. Και η πραγματικότητα θέλει αντοχές. Και αν το ψάχνεις και πολύ χάνει και την ουσία του.

..and in the end where is magic?

υγ.   τις θέσεις στις ζωές μας τις καθορίζουμε εμείς και αμα θέλουμε μπορούμε να δίωξουμε και κάποιον που μας πιάνει χώρο.

"Να έχεις υπ' 'οψη σου, μου έλεγε πάλι η Βιργινία. πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή, σαν να 'ναι μια σειρά απο μπαράκια, σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες. Αν σε πίασει πονοκέφαλος, δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό. Θα περάσει."

 

Οι κίτρινες σελίδες

Είναι δύσκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους. Είναι δύσκολο να δεις μέσα στην ψυχή τους. Μερικές ψυχές δεν ανοίγουν ποτέ. Κανείς δεν τις έχει δει και παραμένουν σκονισμένες. Σαν τα βιβλία που έχεις στη βιβλιοθήκη σου και δεν τα διαβάζεις. Το ότι έχουν αράχνες δεν σημαίνει ότι δεν είναι όμορφα. Το ότι μπορεί να κιτρίνισαν οι σελίδες δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να τις διαβάσεις, το ότι μυρίζουν από την κλεισούρα δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να τους βάλεις άρωμα για να μοσχοβολίσουν. Νομίζω ότι εμείς δίνουμε ομορφιά στα πράγματα. Και εμείς τους την παίρνουμε. Έτσι και με τις ψυχές των ανθρώπων. Εγώ πιστεύω στην αλλαγή. Αν θες, μπορείς. Και οι αλλαγές ξεκινούν από μέσα προς τα έξω -όπως συνηθίζω να λέω. Και δεν χρειάζεται να σε αλλάξει κάποιος άλλος, μπορείς και μόνος σου. Ένα πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι, να λένε στους άλλους ότι μπορούν. Που ξέρεις μπορεί κάποιος να δει μια καθαρή γωνιά στην σκονισμένη σου ψυχή και να κάτσει να ξεκουραστεί. Θα τον διώξεις; Μην απομακρύνεις τους ανθρώπους επειδή θεωρείς ότι δεν μπορείς να τους προσφέρεις πράγματα. Ίσως εκείνοι να έχουν βρει τη δική τους καθαρή γωνιά στην ψυχή σου.

Σου φαίνεται δύσκολο το ξέρω, αλλά όλα είναι δύσκολα αν δεν τα προσπαθήσεις. Ο καθένας μας θεωρεί την ψυχή του αρκετά σκονισμένη για να τον σώσει κάποιος. Δεν χρειάζεται να σε σώσει κάποιος όμως αν δεν αποφασίσεις ο ίδιος να σωθείς.

Και άσε με να σου πω και ένα μυστικό. Δεν χρειάζεσαι κανέναν περισσότερο από τον εαυτό σου. Αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποιον που να αντέχει να είσαι ο εαυτός σου.

Ο βηματισμός

Έτρεχε. Όπως τρέχουν όλοι όσοι βιάζονται. Όπως τρέχουν όλοι οι άνθρωποι που φοβούνται μη δουν τη ζωή τους να χάνεται μπροστά από τα μάτια τους. Φοβόταν μην περάσει ο καιρός. Και είχε ξεχάσει το πιο σημαντικό, πως σημασία δεν έχει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Όσα χρόνια και αν περάσουν και όσα και να προσπαθήσεις να κάνεις, οι πράξεις σου δεν έχουν νόημα αν δεν έχουν ποιότητα. Αν δεν έχεις μια όμορφη κουβέντα να ακούς το πρωί, λίγο ήλιο στο παράθυρο, ένα ζεστό καφέ, ένα γλυκό χαμόγελο.

Είχε γίνει και αυτός συνηθισμένος. Όλοι γίναν έτσι γιατί χάσαν την ουσία.

Η ουσία φίλε μου είναι σοβαρό πράγμα και αν την χάσεις δεν γίνεται να την ξαναβρείς.

Και ενώ αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει αυτός, άρχισε να τρέχει εκείνη. Και αυτός δεν μπορούσε να την προλάβει, γιατί και εκείνη βιαζόταν να προλάβει τη ζωή, τη ζωή που δεν μπορούσαν να έχουν μαζί γιατί εκείνος δεν έτρεχε πια.

Κάποια στιγμή τον είδε να κουράζεται να τρέχει πίσω της και αποφάσισε να σταματήσει. Εκείνος όμως από πείσμα άρχισε να τρέχει όλο και πιο γρήγορα. Δεν έφτανε πουθενά. Απλά την εκδικούνταν. Δεν μας αρέσει οι άνθρωποι να μην μπορούν να μας δώσουν αυτά που θέλουμε. Αλλά στ' αλήθεια ποτέ δεν τους ρωτήσαμε και αν θέλουν ή μπορούν. Γιατί κοιτάμε τον ευατό μας. Γι'αυτό. Μην το παίζεις υπεράνω. Τον εαυτό σου κοιτάς και εσύ γι' αυτό άρχισες να τρέχεις.

Έτσι είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων. Όταν ο ένας τρέχει, ο άλλος δεν μπορεί να τον προλάβει και όταν αποφασίσει να σταματήσει ο ένας, τρέχει ο άλλος. Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ο ένας τον άλλο και οι σχέσεις χάνονται. Θέλει πολύ προσπάθεια να ρυθμίσεις το βηματισμό σου με του άλλου. Αλλά έχει μια σοβαρή και μόνη προϋπόθεση, να θέλεις.

Αν δεν θέλεις, καλύτερα βάδισε μόνος σου.

 

 

 

 

 

Η αλλαγή

"Μια μέρα θα ξυπνήσεις και θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Δεν θα είσαι όπως πριν. Το πρόσωπο σου θα είναι ίδιο, μα και διαφορετικό. Η όψη σου θα μοιάζει, αλλά και θα διαφέρει. Τα μάτια σου θα έχουν αυτό το συνηθισμένο χρώμα του καφέ που βλέπεις στα περισσότερα μάτια. Δεν θα είναι όμως σαν όλα τα μάτια. Θα κοιτάνε διαφορετικά. Ο κόσμος θα σε βλέπει ίδια, αλλά εσύ θα είσαι διαφορετική. Τα μάτια σου θα κοιτάνε διαφορετικά. Θα έχουν το βλέμμα κάποιου που απορεί, αλλά και κάποιου που ξέρει, το βλέμμα κάποιου που δεν βλέπει, αλλά και το βλέμμα κάποιου που βλέπει. Θα είναι περίεργα και στην αρχή θα σε ενοχλεί. Με τον καιρό θα καταλάβεις οτι έτσι αλλάζουν οι άνθρωποι. Απο τα μάτια. Για να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα στη ζωή σου, πρέπει να αλλάξεις από μέσα προς τα έξω. Όσο και να αλλάξεις το έξω σου, γλυκιά μου, αν δεν αλλάξεις το μέσα, η ζωή σου θα είναι ίδια. Μην περιμένεις μια αφορμή, γίνε εσύ η αφορμή."

"Γίνε εσύ η αφορμή ...", ψιθίρισε.

 

Η Χ χαμήλωσε το βλέμμα της και έμοιαζε να είναι έτοιμη να κλάψει. Πήγα κοντά της να της χαϊδέψω την πλάτη συμπονετικά.

"Δεν θέλω", μου αποκρίθηκε η Χ. "Σου είπα η αλλαγή έρχεται από μέσα. Εσυ δεν μπορείς να με βοηθήσεις."

 

Ήθελα τόσο να την βοηθήσω. Την έβλεπα ώρα να κοιτάει αμίλητη το τζάκι και μόνο ο ήχος της φωτιάς διέκοπτε τη σιωπή. Τι να έχει περάσει άραγε που να την έκανε να βυθίζεται στις σκέψεις της τόσο συχνά; Ο καθένας κρύβει τα μυστικά του σκέφτηκα. Ήθελα πολύ να μάθω, μα δεν ήθελα να την κάνω να θυμώσει πάλι.

"Μια μέρα θα σου εξηγήσω", μου είπε από το πουθενά. "Και τότε θα καταλάβεις."

 

Μερικές φορές πρέπει να σου εξηγήσουν για να καταλάβεις, σκέφτηκα.

 

 

 

 

 

 

Η λογική και το συναίσθημα

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική. Είναι το σημείο που και τα δύο λειτουργούν ταυτόχρονα.

Από τη μία η λογική. Είναι ωραίο πράγμα να είσαι λογικός άνθρωπος. Γλιτώνεις από πολλές "ανορθολογιστικές περιπέτειες" . Ξέρεις τα όρια, ξέρεις την πραγματικότητα. Ξέρεις τι συμβαίνει και τι θα συμβεί. Τα βλέπεις όλα σαν να τα έχεις ζήσει ήδη. Ξέρεις ότι δεν είναι σωστό. Βγαίνεις απο την δύσκολη θέση του να νιώσεις αποτυχία και απογοήτευση. Θα ήταν ωραίο να ήμασταν όλοι λογικοί. Αλλά στη ζωή τα πράγματα δεν έρχονται με υπολογισμούς, νούμερα και εξισώσεις. Δεν μπορείς να βάλεις τα δεδομένα σου στη σειρά και να λύσεις το πρόβλημα. Και αν το λύσεις με έναν τρόπο μπορεί να υπάρχει και δεύτερος, και τρίτος..

Γι' αυτό υπάρχει και το συναίσθημα, για να σου θυμίζει όλα τα λάθη που θα κάνεις. Για όλα όσα δεν υπολόγισες ποτέ και σε βρήκαν στο δρόμο σου, για όλα τα όχι που είπες και τα πήρες πίσω, για όλα τα ναι που είπες και δεν τα τήρησες. Για όλες τις κόκκινες γραμμές που έβαλες και ξαφνικά γίναν πράσινες. Για όλα τα φανάρια που πέρασες τρέχοντας για να πρόλάβεις και για όσα θα περάσεις. Για όλα όσα έκανες και μετάνιωσες, για όλα όσα θα κάνεις και θα μετανιώσεις. Αλλά γιατί να μετανιώσεις, επειδή δεν ήταν σωστό; Και τί είναι το σωστό και ποιος το ορίζει; Εσύ, εγώ; Μήπως κανένας; Μήπως είναι και αυτό μια αφορμή για να κατηγορούμε τον εαυτό μας για όσα εν τέλει πήγαν στραβά ή για όσα βλέπουμε τους άλλους να κάνουν και εμείς δεν τολμάμε;

Ξέρεις θέλει μεγάλη τόλμη για να μην κάνεις το σωστό.

Άσε με να σου δώσω τον δικό μου ορισμό.

Σωστό είναι ότι αισθάνεσαι και ας μοιάζει λάθος.

Γιατί και το σωστό και το λάθος απέχουν τόσο όσο η λογική από το συνάισθημα. Κανένα δεν θα σε καλύψει και δεν θα σε ξεδιψάσει. Κανένα δεν θα σε αφήσει ευχαριστημένο και χαρούμενο και κανένα δεν θα σου διαλύνει τις αμφιβολίες.

Ίσως μια μέρα όσα λέω τώρα θα τα μετανιώσω.

Αλλά τι θα γίνει αν δεν τα μετανιώσω;

 

(αφιερωμένο στην Ελένη για όσα δεν υπολογίσαμε και ήρθαν και για τα πλαφόν που γίναν παρελθόν)