Οι περαστικοί

Είχε πολύ κόσμο η Αμαλίας. Ήταν δεν ήταν δώδεκα και το τελευταίο λεωφορείο δεν είχε φανεί. Κόσμος πηγαινοερχόταν. Έβγαλε να καπνίσει ένα τσιγάρο. Έκατσε σε μια άκρη αμίλητη κοιτώντας τα αυτοκίνητα να περνούν.

Δίπλα της ένα ζευγάρι. "Πολύ ερωτευμένοι φαίνονται", σκέφτηκε. Εκείνος την κοιτούσε μέσα στα μάτια και κάτι της ψιθύριζε και εκείνη του χάιδευε στοργικά το πρόσωπο. Πόση αγάπη άραγε μπορεί να χωρέσει σε μια εικόνα, σε έναν ήχο, σε μια λέξη; Πόσα συναισθήματα μπορούν να χωρέσουν σε μια ματιά; Πόσα σ' αγαπώ μπορεί να πει ένα στόμα και πόσες αγκαλιές μπορούν να δώσουν δυο χέρια; Θα είναι άραγε ποτέ αρκετά για να δείξουν αυτό το μεγαλεπήβολο του έρωτα; Αυτό το περίεργο συναίσθημα που θες να ομολογήσεις με λόγια, αλλά μόνο τα μάτια σου μπορούν να το εκφράσουν καλύτερα και από τον πιο εύγλωττο ανθρώπου του κόσμου. Είναι σαν να σταματά ο χρόνος σε κάθε συνάντηση, σαν να χάνεται ο εγωισμός σε κάθε κουβέντα, σαν να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό για να μπορέσεις να μοιραστείς μια στιγμή στο χρόνο με ένα άλλο ων.

Ήταν  τόσο ταιριαστοί. Εκείνος τη σήκωσε στα χέρια του ψηλά και εκείνη γελούσε δυνατά. "Πόση ευτυχία..", σκέφτηκε και γύρισε από την άλλη για να σταματήσει να το παίζει αδιάκριτη. Ρούφηξε άλλη μια φορά το τσιγάρο της και πήγε ως το διπλανό κάδο να το πετάξει.

Στη γωνία του δρόμου καθόταν μια κοπέλα. Είχε κουλουριαστεί στο πεζούλι και έκλαιγε. Σκέφτηκε να την πλησιάσει. Να της πει τι όμως; Θα ήταν γελοίο. Η κοπέλα σκούπισε τα μάτια και γύρισε προς το μέρος της. Ένιωσε άσχημα. "Θα νομίζει ότι την κοροϊδεύω", σκέφτηκε και απομακρύνθηκε.

Το λεωφορείο ήρθε. Μπήκε και έκατσε κοντά στο παράθυρο. Κοίταζε τη διαδρομή. Την τελευταία φορά που πέρασε από εκεί ήταν κλαμένη. Ήταν εκείνη το κορίτσι στο πεζουλάκι. Ήταν σαν να έβλεπε τον εαυτό της στο απέναντι κάθισμα να σκουπίζει τα δάκρυα της κάτω από τα μαύρα της γυαλιά,  να είναι αμίλητη και να περιμένει πότε θα κατέβει από το  λεωφορείο για να καπνίσει το τσιγάρο της. Την παρέα της, την παρηγοριά της. Και όταν κατέβηκε από το λεωφορείο περπατούσε για ώρα. Είχε περάσει το σπίτι της. Δεν το κατάλαβε. Είχε σταθεί στη μέση του δρόμου και περίμενε τι θα γίνει. Άκουσε μια κόρνα από ένα αμάξι. Τραβήχτηκε στην άκρη. Έκατσε στο παγκάκι και κοιτούσε τα αυτοκίνητα. Περνούσαν ασταμάτητα και με ταχύτητα. Να όπως οι στιγμές στη ζωή. Όλα περνάνε γρήγορα και δεν καταλαβαίνεις πως από την ευτυχία βρίσκεσαι στα "γκρεμίδια".

Ήθελε πολύ να σηκωθεί. Μα τα πόδια της είχαν καρφωθεί το πάτωμα. Σαν να υπήρχε μια έλξη από κάτω προς τα πάνω που την τραβούσε προς το πάτωμα και δεν την άφηνε να σηκωθεί. Πέρασαν ώρες και εκείνη είχε μείνει καθισμένη στο παγκάκι.

Για να την κατακτήσεις

It is a wellknown fact that conquiring a woman is more difficult even than passing the god damn most difficult test in the universe. True.  

Δεν υπάρχει χάρτης. Δεν υπάρχουν οδηγίες. Δεν υπάρχουν SOS. Το χάος μόνο. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας για να κατακτήσεις το κορίτσι που σου αρέσει, που την βλέπεις και λιώνεις και το βούδ κοιτάει τον μπρατσαρά απέναντι (μύθος αυτό με τα μπράτσα σταματείστε τα αναβολικά). Ταινίες επί ταινιών για την άκαρδη κουκλάρα και τον γλυκούλη άσιμο που τον έχει γραμμένο. STOP IT.

Μην πέφτετε στην παγίδα υπερκατάθλιψης (ουίσκι, Καρράς και βρισίδι - εμάς βρίζουν, ναι και εσένα που σου είπε ότι ακόμα και να μην είστε μαζί είσαι η γυναίκα της ζωής του, ΝΑΙ).

Τις περισσότερες φορές είναι που δεν το χειρίζεσαι σωστά.

Ο σίγουρος νομίζει ότι την έχει με την πρώτη εξυπνάδα που θα πει και ο αβέβαιος δεν τολμάει να μιλήσει, γιατί βλέπει τον σίγουρο έτοιμο να πετάξει την βλακεία του. Η εξυπνάδα είναι χρήσιμη στο μέτρο που μπορεί να γίνει χαριτωμένη. Από εκεί και μετά γίνεσαι μαϊντανός. Θα μου πεις ποιο είναι το μέτρο. Ναι, η επιστήμη δεν έχει φτάσει τόσο μπροστά ακόμα.

Ναι, είμαστε περίεργες, γκρινιάρες, απότομες, εγωίστριες, ζηλιάρες και εκνευριστικές. Κλείσε όμως τα μάτια σου και δες το πιο όμορφο χαμόγελο που υπάρχει. Ναι, σταμάτα δεν γίνομαι γλειώδης, αμά θες γίνεσαι μελιστάλακτος. Κάνε μια κίνηση αβροσύνης άνοιξε καμιά πόρτα, πάνε κανά λουλούδι πες ένα κοπλιμέντο, ρίξε ένα χαμόγελο, ζήτα έναν καφέ, ενδιαφέρσου για αυτήν και όσο δύσκολο και αν σου είναι να μην κοιτάς το μπούστο της, μην της πεις ότι εχει ωραία μάτια, γιατί ξέρει ότι λες ψέματα. Καλύτερα πες για τον καιρό.

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες είναι το ενδιαφέρον σου. Βέβαια ορίζουν τον όρο ενδιαφέρον με την πιο ευρεία έννοια του. Εσύ με την στενή. ΒΕΒΑΙΑ! Αλλά είπα να είμαι φιλική και να συμβουλέψω σήμερα, οπότε φέρομαι με αγάπη.

Είμαστε λέει αχάριστες και δεν εκτιμάμε. Ας μην βλέπουμε τα πράγματα κοντόφθαλμα. Είναι μόνο οι γυναίκες που φταίνε ή μήπως είμαστε όλοι ανεξαιρέτως ότι να 'ναι;

Μήπως και τα δύο φύλα πρέπει να βελτιώσουν τη συμπερίφορα τους ο ένας απέναντι στον άλλο;

Μήπως όλοι χρειαζόμαστε απλά έναν άνθρωπο να μας αγαπά και να μας φροντίζει;

Στην τελική το λάθος είναι στο που τον/την ψάχνεις. Μερικές φορές δεν βλέπουμε σημαντικά πράγματα γύρω μας και μένουμε στα ασήμαντα.

Ξέρεις όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας; Τον/την γείτονα/ισσα απέναντι; Τον/την συμφοιτητή/τρια που τόσα χρόνια δεν του/της μίλησες ποτέ (ζήτα μια γόμα!) ;

Άδραξε τις ευκαιρίες.

 

tips. Όχι χειρονομίες- ναι κατάλαβες τι εννοώ, όχι την ιστορία της πρώην -πας για μέλλον, όχι για παρελθόν, όχι πολύ ποτό - αυτό με το υγρό θάρρος είναι μύθος, μη γίνεις λιάρδα, όχι σκόρδο -όχι τζατζίκι εκείνη την μέρα, όχι υπεροβολές - τύπου πάντα έψαχνα μια γυναίκα σαν εσένα, όχι στην διαφήμιση του ευατού σου - άσε την να βγάλει τα συμπεράσματα της μόνη.

Αι τώρα. 

Πάνε να την πάρεις τηλέφωνο να βγείτε.

 

Μεγαλώνοντας

Ήταν ο άνεμος που πέρασε και χάθηκε κάθε παλιά αθωότητα.
 

Ήταν ο ήλιος που ξέρανε κάθε δάκρυ και το φεγγάρι που πήρε κάθε στεναγμό.

Ήταν ο ήχος της σιωπής που σε νανούρισε και το όνειρο μιας αυταπάτης που σε έκανε να αποκοιμηθείς.
 

Ήταν τα λόγια που δεν έφτασαν για να πουν όσα η σιωπή έκρυβε μέσα της και που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει πως και με τόση τέχνη έφτασε να κρύβει τόσα χρόνια. Να τα κρατά μέσα της και να μην τα μαρτυρά. Σαν μια μελωδία που πονάει την καρδιά και αν την πεις, θα την νιώσεις να γίνεται χίλια κομμάτια και να σπάει σαν γυαλί φτηνής ποιότητας.

Ήταν και αυτό που ποτέ δε σκέφτηκες πως και να υπάρχει και να επιβιώνει μέσα σου. Μια ανάγκη ικανή να σε σκοτώσει και να σε κάνει να χάσεις τα λογικά σου. Μια ανάγκη που χαλιναγώγησες για να κοιμηθείς σε ξένες χιλιοφορεμένες αγκαλιές που δίνουνε σ΄αυτή τροφή για να χορτάσει την προσωρινή της πείνα. Μια αγκαλιά για να μπορέσεις να νιώσεις τον χτύπο μιας καρδιάς που δεν χτυπούσε για σένα. Ένα χάδι που κατά λάθος ήρθε για δεύτερα του χρόνου να χαϊδέψει τα μαλλιά σου και να σου δώσει λίγα δευτερόλεπτα ευτυχίας. Μια ανάσα που έκατσε για λίγα λεπτά στο στόμα σου και μετά έφυγε και κρύφτηκε ξανά εκεί. Και μια ματιά δανεική για ρούχο που καλύπτει τα προφανή και ζεσταίνει το σώμα για λίγο, και πάλι φεύγει όταν τα μάτια αυτά θα γίνουν το ρούχο άλλου κορμιού.

Τα περιστασιακά συναισθήματα μιας χιλιοτραυματισμένης ψυχής που δεν μπορεί παρά να δώσει όσα έχει ως απόθεμα. Μα και εσύ τι περίμενες και γέμιζες τον εαυτό σου με ανώριμες αυταπάτες μικρή μου; Μια εικονική πραγματικότητα ντυμένη με φανταζί λέξεις και ένα σίγουρο ξάφνιασμα στο άκουσμα της λέξης " τέλος ". Σου έχω ξαναπεί πως τα παραμύθια τελειώνουν γρήγορα και μερικά δεν αρχίζουν ποτέ. Μην βλέπεις όλες αυτές τις ηρωίδες που μας μάθαιναν από μικρές ότι πήρε ο πρίγκιπας και τις έκανε πριγκίπισσες. Όταν το μελάνι τελειώσει και οι σελίδες γεμίσουν και όταν η ιστορία έχει καμωθεί, το παραμύθι έληξε. Και σάμπως έμαθες ποτέ πως κατέληξε η χιονάτη ή η ωραία κοιμωμένη; Μπορεί και να είσαι εσύ πιο τυχερή από αυτές και στη ζωή και στον έρωτα. Και θα το ανακαλύψεις μικρή μου φαντασμένη όταν μετά από χρόνια καταλάβεις την σημασία όσων τώρα αγνοείς. Γιατί τα νιάτα είναι ανέμελα και ανόητα. Όλα είναι όμορφα μέχρι κάποιος να σου διαλύσει τη μαγεία και τότε είσαι έτοιμος να νιώσεις πως όλος ο κόσμος σου γκρεμίζεται. Μα μην είσαι τόσο αφελής. Δεν είναι τόσο δύσκολο να λύσεις ένα παιχνίδι του μυαλού. Πέρασες και χειρότερα. Λιγάκι υγρό θάρρος χρειάζεται και καμιά απ΄ αυτές τις χιλιοφορεμένες αγκαλιές, έτσι για να γεμίσεις τα αδειανά σου σεντόνια. Σάμπως και πίστεψες ποτέ ότι θα μείνει κάποιος από δαύτους; Κουτή σε βρίσκω για άλλη μια φορά και γεμάτη περιττή αισιοδοξία. Αλλά θα μάθεις, μεγαλώνοντας θα μάθεις...

 

 

 

 

 

 

"Great Expectations"

Στη ζωή δεν πρέπει να πηγαίνεις ζητώντας, αλλά δίνοντας. Να μην κοιτάς τι θα πάρεις από τον άλλο, αλλά να δίνεις εσύ ότι θες. Άμα θες δίνεις. Άμα δεν θες, δεν δίνεις. Δεν σε υποχρεώνει κανείς. Να είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου και να λες ναι αυτό είμαι, αυτό δίνω, αυτό το κρατάω για τον εαυτό μου.

Οι υψηλές προσδοκίες μας φάγανε. Να περιμένεις από τους άλλους να σου δώσουν όλα όσα θα έδινες εσύ. Μα και ποιος σου είπε ότι η αγάπη είναι ένα ισότιμο νταλαβέρι; Ένας από τους δύο πάντα θα δίνει περισσότερο. Και κάποιος πάντα θα πληγωθεί περισσότερο. Ο ένας θα είναι άνετος και ο άλλος προβληματισμένος, ο ένας ήρεμος και ο άλλος ανήσυχος, ο ένας σίγουρος και ο άλλος στην αμφιβολία. Και μην μου πεις ότι ποτέ δεν ξέρεις τι σκέφτεται ο άλλος. Ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω αν στο έχουν ξαναπει, αλλά δεν πληγώνεις όσους αγαπάς. Και αν το κάνεις άθελα σου, προσπαθείς τουλάχιστον να μην τους στρίβεις το μαχαίρι στην πληγή.

Θα μου πεις να προλάβεις να μην πληγωθείς. Ξέρεις κάτι ρε φίλε; Μην περπατάς μόνο σε δρόμους που έχεις ξαναπερπατήσει. Πως θα μάθεις μια πόλη αν πας μόνο από το σπίτι μέχρι την δουλειά; Πως θα γνωρίσεις τις ομορφιές, άμα δεν την σεριανίσεις; Και θα έχει λακκούβες ο δρόμος και σκοτεινά σοκάκια, στενά πεζοδρόμια και τ΄ αυτοκίνητα θα περνούν ξυστά. Μα εσύ θα λες και άμα σκοντάψω, τι να γίνει; Θα σηκωθώ ξανά. Και άμα ματώσουν τα πόδια σου, θα γιατρευτείς. Και αν δεν έρθει κανείς να σε γιατρέψει, να γιατρευτείς μονάχος σου.

Να προσπαθείς και να μην φοβάσαι. Αλλά και να μην χάνεις την αξιοπρέπεια σου. Γιατί ο έρωτας σε κάνει να χάνεις το μυαλό σου και τον εαυτό σου. Να μην το χάσεις. Και όταν δεις ότι τον χάνεις να πεις εσύ το τέλος. Να είσαι δυνατός, να δεις τα όρια σου. Και αν τα περάσεις, να μην σου ξανασυμβεί. Φτάνει μια φορά να ρισκάρεις για έναν άνθρωπο που δεν ρισκάρει για σένα. Άμα ρισκάρεις και άλλο, θα χάσεις και την ουσία. Και η ουσία είναι μεγάλο πράμα φίλε μου. Είναι το περιεχόμενο της  κάθε έννοιας και αν την χάσεις άντε ψάξε να την βρεις. Και η ουσία στην αγάπη είναι ένας αριθμός, το δύο. Ένας μόνος του δεν φτιάχνει αγάπη, μόνο στεναχώρια.