Το παραμύθι και η πριγκίπισσα

Είχε πει ότι θα έρθει σήμερα και έτσι ετοιμαζόταν από νωρίς. Είχε στολιστεί θαρρείς και δεν την είχε ξαναδει ποτέ. Είχε βάλει όλη της την τέχνη για να σταθούν τα μαλλιά της πιασμένα και να μην πέφτουν οι αφέλειες στο πρόσωπο της. Είχε αρωματιστεί ολόκληρη και είχε αποφασίσει πως αυτή τη φορά δεν θα ρωτούσε πολλά ή μάλλον δεν θα ρωτούσε τίποτα. Θα απαντούσε σε όσα ήθελε, δεν θα έλεγε περιττά λόγια και όχι πολλές ερωτήσεις. Να μην τον κάνει να βαρεθεί. Να την βαρεθεί.

 

Τις προάλλες της είπε ότι μιλάει πολύ. Δεν ήθελε να την  βαριέται γιατί αν την βαριέται δεν θα έρχεται. Ήθελε να περνάει ωραία μαζί της. Της είπε μια μέρα θα κοιμηθεί εκεί και χάρηκε. Μπορεί και σήμερα. Αν δεν τον κάνει να την βαρεθεί...

 

Η Δήμητρα της είπε ότι είναι χαζή. Αυτή λέει πώς τον αγαπάει όμως. Και αυτός. Απλά δεν το δείχνει τόσο. Είναι καλός και της το είπε της Δήμητρας. Εκείνη λέει πώς είναι απόμακρος και κρύβει πράγματα. Αυτή δεν το πιστεύε. Είναι απλώς πολυάσχολος. Είναι έξυπνος και εργατικός. Δεν μπορεί να μιλάει μαζί της διαρκώς και να τον ενοχλεί. Σήμερα όμως θα έρθει.

 

Η ώρα είχε πάει 11. Τα μαλλιά της στεκόταν καλά. Το φαί είχε κρυώσει. Στο δωμάτιο είχε ησυχία. Οι κινήσεις του λεπτοδείκτη ακουγόταν ξεκάθαρα. Κοιτούσε ατάραχη το ρολόι και περίμενε. "Μου το υποσχέθηκε", ψέλλισε.

 

Της είχε υποσχεθεί λίγα. Και έκανε ακόμα λιγότερα. Δεν ήξερε γιατί τα έκανε όλα αυτά. Γιατί ήταν το γκομενάκι του "ξύπνιου" βλάκα που την κορόιδευε. Φοβόταν να το πει και στον ίδιο της τον εαυτό. Φοβόταν να το πει και σε αυτόν. Φοβόταν να ξεκόψει. Φοβόταν να ζήσει μακριά του. Ήταν κάτι σαν το αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Το οξυγόνο της και όλο της το είναι. Ο λόγος που ξυπνούσε το πρωί και δεν κοιμόταν τα βράδια. Και ήταν όμορφη. Δεν είχε καταλάβει ποτέ κανείς γιατί έμενε εκεί κολλημένη.

 

Ήταν μάλλον το άρωμα του ή η φωνή του. Ήταν το περπάτημα του που ήταν αέρινο σαν να περπατάει ένας θεός. Ήταν το κοίταγμα του και τα χρυσαφιά του μάτια που της είχαν πάρει το μυαλό. Και αυτό το μυστήριο που έκρυβε πίσω από αυτά. Αύτό που έθρεφε τη δίψα της για αυτόν.

 

Ήθελε να του τηλεφωνήσει να δει που είναι, αλλά δεν ήθελε να τον εξοργίσει, οπότε σκέφτηκε να του στείλει ένα μήνυμα. Ναι, ήταν θυμωμένη. Όχι, δεν έπρεπε να το δείξει. Θα θύμωνε και θα είχε και δίκιο. Ίσως κάπου να τον καθυστέρησαν.

 

"Κρύωσε το φαγητό", του έστειλε. Μετά από 10 λεπτά ήρθε μήνυμα. "Συγνώμη, μια άλλη φορά."

 

Αυτό ήταν. Σαν να την είχε σκοτώσει. Πάλι σπίτι. Μόνη. Εκείνος κάπου έξω. Μπορεί και με κάποια άλλη. Έτσι έκανε κάθε φορά. Φρόντιζε να την πληγώνει και να την πονάει. Ούρλιαξε στο άδειο σπίτι. Μόνη. Κανείς δεν την άκουσε. Κανείς δεν θα ενδιαφερόταν άλλωστε να την ακούσει έτσι πως τα είχε κάνει.

 

Έβαλε ένα ποτό για να πιει. Κοίταζε από το τζάμι. Πίστευε ακόμα ότι θα έρθει. "Δεν μπορεί να μην του λείπω. Έχει ένα μήνα να με δει", σκέφτηκε.

 

"Πόσο ηλίθια είμαι;", είπε δυνατά κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέπτη. Άκουγε το παραμύθι αδιαμαρτύρητα και χωρίς να πει κουβέντα. Και τα όνειρα της παρεά με τον άφαντο πρίγκιπα σουλατσέραν αβέρτα μέσα στους διαδρόμους του μυαλού της ξέροντας πως δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Γνωρίζοντας πως έχει πέσει σε πλάνη. Πώς είναι χαζή που τον ανέχεται και που νομίζει ότι την αγαπάει. Τίποτα δεν ισχύει. Και όλα ήταν ψέματα.

 

Παραμύθια για να την παίρνει ο ύπνος.

 

 

 

 

Αγαπάω και αδιαφορώ

Αγαπάω και αδιαφορώ, έλεγε ο Βασίλης. Νιώσε με για να σε νιώσω και ας πονάς, είν' πανάκριβο στο λέω ν'αγαπάς...

 

Είναι ακριβό συναίσθημα η αγάπη και δε μπορούνε να τη νιώσουνε πολλοί. Είναι για λίγους και εκλεκτούς το βάσανο και από μεγάλα όνειρα πλασμένοι οι εραστές. Είναι πολύπλοκα τα πράγματα που την συνθέτουν και σαν προσπάθησες να τη νιώσεις παιδεύτηκες και σκόνταψες στο πρώτο πετραδάκι της, άλειψες την πληγή σου με αλάτι μη ξέροντας ότι πονάει και λάθεψες ότι γιατρεύει τις πληγές. Μάτια μου, τις πληγές σου γιάτρεψε τες μοναχός και μη στηρίζεσαι σε ξένα γιατροσόφια και ξένες συμβουλές και εντολές για το δικό σου γιάτρεμα. Η κάθε πληγή έχει το δικό της γιατρικό και άλλες δε γιατρεύονται ποτέ.

 

Μια πληγή κάποτε στα χρόνια τα παλιά λέγανε πως δε γιατρεύονταν ποτέ. Και όσο να προσπαθούσες η πληγή αντί να κλείνει άνοιγε πιότερο. Όσο και να 'θελες να την ημερώσεις τόσο αυτή θέριευε. Και η ψυχή είχε ματώσει και η καρδιά είχε λυγίσει και τα μάτια είχαν στερέψει. Μα η πληγή δεν έκλεινε ποτές.

 

Δεν έκλεισε ποτέ θα μου πεις; Όχι αγάπη μου δεν έκλεισε. Μερικές πληγές δεν κλείνουν ποτέ. Είναι επιλογή σου να την κλείσεις. Είναι επιλογή σου να μην πονάς. Μυαλό είναι, προσπάθησε να το χαλιναγωγήσεις. Πληγή είναι σκούπισε την. Κάντο μόνο σου και μην περιμένεις τη λύπηση του καθένα. Ο καθένας κάνει για τον εαυτό του και μην πέφτεις σε πλάνη και αναρωτιέσαι ποιος θα σε γιατρέψει. Μη κάθεσαι και κλαίς για την πληγή σου μονάχα φρόντισε να μην στην πονούν.

 

Κορμί είσαι και δίνεσαι καρδιά έχεις και χάνεσαι μυαλό έχεις και τρελαίνεσαι. Σιωπή από το στόμα σου και λόγια ανείπωτα έγινε ο έρωτας σου και μεγάλωσε η πληγή. Τόνοι με δάκρια, λέξεις και στιχάκια που δεν είπες ποτέ. Το πλήγωμα της καρδιάς σου που το διάλεξες εσύ μάτια μου. Εσύ και το μυαλό σου. Και μην τρέχεις να ζητήσεις βοήθεια από ξένα σώματα και φωνές για να σε κάνουν να ξεχάσεις τα σώματα των ονείρων σου και τις φωνές στους εφιάλτες σου. Δώσε στα μάτια σου το φως και την αλήθεια, γίνε ο σωτήρας της δικής σου της πληγής και μην λυτρώνεσαι στην ιδέα μιας καινούργιας απάτης.

 

Σε όσα κορμιά και αν δωθείς σε όσες απάτες και αν χαθείς σε όσα στρώματα και αν βουλιάξεις όσες χαμένες σκιές και αν κυνηγήσεις και όσα χαμένα όνειρα και αν αναζητήσεις, τον εαυτό σου θα τον βρείς; Δεν είναι χαμένος σε κανένα σεντόνι και σε καμιά ψευτιά του μυαλό σου.

 

Κάτσε και δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και αναζήτησε τη φωνή σου, αυτή που σιωπεί μπροστά στο αδύνατο. Πες ένα ευχαριστώ σε όσα σου χαρίστηκαν και ένα δεν πειράζει σε όσα δεν έχεις. Χαμογέλασε στο ακατόρθωτο και στο δύσκολο. Για σένα μάτια μου τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Για σένα τα αστέρια θα λάμψουν στον ουρανό σαν έρθει ο ήλιος ένα πρωί και το βράδυ θα 'ναι λαμπερό όχι μόνο απ' τα αστέρια αλλά και από την  λάμψη των ματιών σου που θα  φωτίζουν σαν τα πιο όμορφα στολίδια. Άσε τη θλίψη, γέλα στα δύσκολα. Κάνε ένα σκόντο στη θύμηση σου. Πες πως κάτι δεν έγινε. Πες πως κάτι δεν ήρθε ποτέ.

 

 

 

 

 

Στους ανθρώπους της καρδιάς μας

Μια μέρα θα ξυπνήσεις από τον ύπνο. Τον λήθαργο στον οποίο σε έβαλε η νεανική σου ανεμελιά και ο αυθορμητισμός. Θα καταλάβεις τι έχει σημασία και τι όχι. Τι υπάρχει και τι φαντάζεσαι. Ποιοι σου κρατάνε το χέρι και ποιοι το άφησαν. Ποιοι σημαίνουν και ποιοι όχι. Ποιοι αξίζουν και ποιοι όχι. Ποιοι λύγησαν και ποιοι ορθώθηκαν. Ποιοι έζησαν μαζί σου και ποιοι έφυγαν. Ποιοι σε άφησαν στο σκοτάδι και ποιοι σε οδήγησαν στο φως. Ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι γνωστοί. Ποιοι οι κοντινοί και ποιοι οι μακρινοί.

Θα καταλάβεις επιτέλους πόσο απέχει η λογική από το συναίσθημα. Πόσο απέχεις εσύ από το να δεις την πραγματικότητα. Να την δεις πριν να είναι αργά. Μακριά από συναισθηματισμούς και φαμφάρες της στιγμής. Μακριά από ενθουσιασμούς και μεγάλα όνειρα. Μακριά από ιδέες και προσδοκίες. Μακριά από τα νεανικά σου επιπόλαια μάτια.

Μέσα από την ωριμότητα της ανωριμότητας σου. Μέσα από την ψυχή σου. Μέσα από το είναι σου ολόκληρο. Θα δεις τι άφησες και τι μένει. Ή μάλλον τι σε άφησε και ποιος μένει. Και όσους μένουν κράτησε τους κοντά. Σφιχτά. Κοντά στην καρδιά σου και στην θύμηση σου. Δείξε τους κάθε μέρα την αξία τους και την θέση τους.

Αποφάσισε να κρατάς όσα σου δείχνουν τη διαδρομή και όχι το τέλος του δρόμου. Εγώ δεν θα το κάνω το ταξίδι μου με προϋποθέσεις. Ούτε με όρους. Ή μάλλον θα το κάνω, αλλά θα είναι οι δικοί μου όροι.

Σαν από όνειρο θα ξυπνήσεις και θα δεις την αλήθεια. Και θα είναι η πιο όμορφη αλήθεια της ζωής σου. Θα είναι όμορφη και αληθινή. Θα μπορείς να την αγκαλιάσεις και να της μιλήσεις. Θα είναι αυτή που υπάρχει για σένα εκεί και παίρνει από το κομμάτι σου και εσύ από το δικό της. Θα είναι αυτή που θα είναι πιο αληθινή από όσα υπάρχουν σε όλη την οικουμένη. Και θα στη δίνουν χωρίς αντάλλαγμα. Χωρίς όρους. Επειδή είσαι εσύ.

 

ΥΓ. Στα ποτά που ήπιαμε, σε όσα θα πιούμε, σε όσα είπαμε και σε όσα θα πούμε. Στα μεγάλα, στα μικρά και στα ασήμαντα. Στις μεγάλες και τις μικρές κουβέντες. Στους ανθρώπους της καρδιάς μας.

Ευχαριστώ.