Τα κάλαντα

Παράδοση είναι και την παραμονή της πρωτοχρονιάς να λέμε τα κάλαντα. Από μικρό παιδί έλεγα τα κάλαντα. Χαιρόμουν όταν μου δίναν κάνα 500αρικο και κατσούφιαζα όταν έπαιρνα κάνα δίφραγκο. Μετά ήρθαν τα ευρώ και γεμίσαμε όλοι με 2 εύρα και το κλασικό εικοσάλεπτο του τσιγκούνη(μα συγνώμη 20 λεπτά προ κρίσης;)

Σήμερα δεν έκατσα σπίτι και νόμισα πως έχασα τα κάλαντα.Αλλά εκείνα δεν με ξέχασαν. Στους δρόμους είχαν ξεχυθεί παιδιά που λέγαν τα κάλαντα με το τριγωνάκι τους. Βέβαια, υπήρχαν και οι μεγαλύτερες ηλικίες που έλεγαν τα κάλαντα με τη συνοδεία μουσικών οργάνων.

Άκουσα όλους τους τύπους καλάντων, τα εκνευρισμένα (έχω έρθει από το πρωί εδώ και περιμένω να μαζέψω κάνα φράγκο να πάρω το PS3 και δεν μου δίνετε και λεφτά), τα ενθουσιώδη(τι ωραία που θα μαζέψω λεφτά να πάρω το PS3!), τα βαρεμένα (αφού έχουμε λεφτά, γιατί η μαμά μου επιμένει να με στέλνει για να λέω τα κάλαντα;) και τα τσαμπουκαλεμένα (ήρθα να σας πω τα κάλαντα και θα τα ακούσετε θέλετε, δε θέλετε και αν δεν μου δώσετε λεφτά μπορεί και να σας δείρω).

Πολλοί πέρασαν, ένα θυμάμαι. Ήταν ένα κοριτσάκι. Θα ήταν 7-8 χρονών, φαφούτικο, με καταπράσινα μάτια και καστανά μαλλιά."Να τα πω;" "Να τα πεις", της αποκρίθηκα. Την κοιτούσα και αναρωτιόμουν από που να ήρθε. Κάλαντα δεν ήξερε καλά να λέει και κουτσό-ακουγόταν μιλώντας πίσω από τα λίγα δοντάκια της. Ήταν μεσημέρι και πρέπει να είχε γυρίσει πολύ. Της έδωσα κάτι και πήγε να τα πει και παραπέρα. Δεν ξέρω, αλλά τόσα χρόνια έλεγα κάλαντα, τραπέζι-τραπέζι δεν το είχα πάρει πότε στις καφετέριες. Κάποιος θα την έστειλε σκέφτηκα. Θα την περίμενε απ' έξω ή απέναντι στη γωνία για να την στείλει στην επόμενη καφετέρια. Μερικά στενά παραπέρα ήταν μια γύφτισσα που τριγυρνούσε. Κάτι σαν να περίμενε. Νομίζω πως κανείς δεν την πρόσεξε. Ήταν όλοι τόσο απασχολημένοι με τα ψώνια τους ή τόσο εκνευρισμένοι με τις ουρές στα καταστήματα ή την κίνηση στους δρόμους. Ίσως πάλι να είμαι για άλλη μια φορά εγώ "ο συνωμοσιολόγος" της υπόθεσης και να κάνω λάθος. Ίσως και να έχω δίκιο. Δεν θα μάθω ποτέ.

Ας ευχηθούμε παρόλα αυτά το νέο έτος να έρθει με λιγότερα δεινά, λιγότερη καρμιριά, λιγότερη στεναχώρια, περισσότερη υγεία, περισσότερη αγάπη και περισσότερη ευτυχία.

Καλή χρονιά σε όλους, καλή χρονιά κοριτσάκι.

Οι γιορτές

Γιορτινές μέρες. Φώτα,μουσικές,μυρωδιές σε κατακλύζουν. Και να μην θες, σε παρασέρνουν. Αλλά επειδή είσαι άνθρωπος της πόλης και έχεις μάθει να ζεις με τον τρόμο του χρόνου, ακόμα δεν τέλειωσε η χρονιά και σχεδιάζεις την επόμενη. Πόσο κατάντια φίλε μου; Να μην μπορείς να απολαύσεις το αυτονόητο και να ονειρευτείς το απροσδόκητο. Να ζεις με ένα ημερολόγιο αγκαλιά και να καταγράφεις τις κινήσεις σου σαν να είναι όλα προμελετημένα. Σαν να μην υπάρχει το απροσδόκητο. Σαν να είναι όλα μια ταινία και εσύ ο πρωταγωνιστής. Μα το δυστύχημα της όλης υπόθεσης είναι ότι γράφεις ένα σενάριο που και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις αν θες να παίξεις σε αυτό.

Αμφιβάλεις. Καλά κάνεις. Ξέρεις αν δεν αμφιβάλλαμε δεν θα είχε νόημα να παίρνουμε αποφάσεις, γιατί θα ήταν όλα τόσο εύκολα να γίνουν, θα ήμασταν σίγουροι για το αποτέλεσμα και δεν θα είχε ενδιαφέρον.

Μα δεν είναι έτσι όλοι οι άνθρωποι. Μουντοί, σκυθρωποί, γκρινιάρηδες και μονόχνοτοι σαν εσένα. Υπάρχουν και αυτοί που χαίρονται τις γιορτές. Αυτοί που χαμογελάνε στον κόσμο, γιατί να ξέρεις φίλε μου ότι ο άλλος παίρνει χαρά από το δικό σου χαμόγελο. Ναι, να με πιστέψεις που σου λέω.

Μια ζωή πίστευες ότι δεν μπορείς να δώσεις τίποτα σημαντικό. Αλλά ξέρεις πόσα μπορείς να δώσεις και δεν το ξέρεις; Τα σημαντικά κρύβονται πίσω από τα ασήμαντα. Πίσω από λαμπερά μάτια, καθαρά χέρια, δυνατά γέλια, μεγάλα χαμόγελα.. Πόσους ανθρώπους μπορείς να κάνεις ευτυχισμένους με ένα χαμόγελο σου και δεν το ξέρεις; Μην γίνεσαι γκρινιάρης. Αφού εγώ ξέρω ότι έχεις ωραίο χαμόγελο.

 

 

 

Ξαφνικά

Και ξαφνικά όλα γίνανε ξεκάθαρα.

Σαν να είχε ομίχλη και ο ουρανός να καθάρισε. Σαν να μην καταλάβαινα και ξαφνικά να κατάλαβα. Σαν να μην έβλεπα και ξαφνικά να είδα. Και αυτό που είδα δεν το είχα ξαναδεί. Και έκανα σαν μικρό παιδί που του πήραν ένα καινούργιο παιχνίδι. Μα δεν ήταν παιχνίδι. Δεν ήταν καθόλου παιχνίδι. Ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Τόσο αληθινό που σε τρομάζει. Αλλά και τα παιχνίδια σε τρόμαζαν. Ανέκαθεν.

Ποτέ δεν μ' άρεσαν τα παιχνίδια. Δεν τα θεωρώ ασφαλή. Αλλά και η πραγματικότητα μπορεί να είναι ασφαλής; Τίποτα δεν είναι ασφαλές στη τελική. Και, όπως είπα και παλιά, αν δεν ρισκάρεις πως θα μάθεις;

Η πραγματικότητα σε φοβίζει το ξέρω. Και αυτό είναι  πραγματικό. Είναι μια γεμάτη αλήθεια. Αλλά και οι αλήθειες φοβίζουν. Και φοβάσαι να τις πεις, γιατί αν τις ομολογήσεις μπορεί να πληγωθείς. Και δεν το θες. Γιατί αυτό δεν είναι παιχνίδι. Όχι αυτή τη φορά.

Βραδιάζει. Είναι σκοτεινά. Δεν μ΄αρέσει το σκοτάδι. Άναψε μου ένα φως. Φώτισε με.