Οι καληνύχτες των Χριστουγέννων

Κάτω από Χριστουγεννιάτικο δέντρο χιλιάδες ευχές σωριάζονται σε δώρα για μεγάλους και παιδιά. Μέσα από τα γυαλιστερά του λαμπιόνια βλέπεις τις ευχές σου και στις πολύχρωμες μπάλες του καθρεφτίζεις τα όνειρα σου. Το τζάκι καίει και σε ζεσταίνει από το κρύο του χειμώνα, αλλά δεν μπορεί να σε ζεστάνει από την ψύχρα των ανθρώπων. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την ψύχρα των ανθρώπων. Την αποξένωση και τη μοναξιά. Το τηλέφωνο που σήκωσες και δεν πήρες ποτέ, το μήνυμα που έγραψες και ποτέ δεν έστειλες. Την καληνύχτα που δεν είπες εκεί που έπρεπε. Τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης, αλλά και μοναξιάς. Μέρες διασκέδασης, αλλά και περισυλλογής. Παίρνεις μια απόσταση από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου που πέρασαν και ζυγίζεις τα πεπραγμένα σου. Που γέρνει η ζυγαριά και τι έχεις κερδίσει; Μπορεί να μην κέρδισες και τίποτα τελικά ή να κέρδισες αλλά να μην μπορείς να το δεις.

Όντως μερικά πράγματα οι άνθρωποι δεν τα βλέπουμε με τη μία. Πρέπει να φας πολλές φορές το κεφάλι σου για να καταλάβεις οτι έτσι πως πας μπορεί και να το σπάσεις. Πρέπει να παραπατήσεις πολλές φορές για να καταλάβεις οτι μπορεί και πέσεις. Μακάρι οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονταν τα πράγματα με την πρώτη. Δεν θα είχαμε τότε τόσα προβλήματα. Τόσες άλυτες εξισώσεις στις ζωές των ανθρώπων. Εξισώσεις με συντελεστές τα κομμάτια της ζωής τους που τα παίζουν δίνοντας τους διάφορες μεταβλητές μέχρι να καταλήξουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Πόση προσπάθεια μπορεί να χρειαστεί όμως άραγε για να καταλήξεις έγκαιρα στο επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς να χρειαστεί πολλές φορές να φτάσεις τον εαυτό σου στα όρια του;

Τα σοκάκια γυαλίζουν από τη βροχή και ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια για να γιορτάσει.Οι άνθρωποι δίνουν αγάπη. Δίνουν δώρα, δίνουν χαμόγελα. Στο τέλος της μέρας δίνουν και μια καληνύχτα. 

Μην αφήνετε αυτούς που αγαπάτε χωρίς καληνύχτα.

Το τηλεφώνημα

"Είναι καλός και έξυπνος. Φέρεται όμορφα και ξέρει να μιλάει. Είναι συμπαθητικός και οι φίλοι μου λεν πως μου ταιριάζει. Ήθελα πολύ να τα πιστεύω και εγώ όλα αυτά. Σήμερα δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ και σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν πως θα ήταν άραγε τα πράγματα αν ήσουν αλλιώς. Μα τι λέω δεν θα ήθελα να ήσουν αλλιώς. Ξέρω είμαι ταραξίας και φωνακλού. Μιλάω πολύ και σκέφτομαι ακόμα περισσότερο. Ξέρω πως φέρνω τα πάνω κάτω και γίνομαι κουραστική. Πως λέω σκληρά λόγια και μετά τα μετανιώνω. Πολλά ελαττώματα για μια γυναίκα.

Σήμερα ξύπνησα με καλή διάθεση και είπα πως θα σε ξεπεράσω. Είπα πως θα βγω μαζί του. Με εκείνον. Μπορεί να είναι καλός τελικά και να τον αδικώ. Πόσους ακόμα μπορώ να αδικήσω δικαιολογώντας εσένα; Δεν έχω πολλά περιθώρια και πόσα ακόμα να μου δώσει ο καημένος ο επόμενος; Τι μου φταίει και αυτός να πληρώνει τα δικά σου τα λάθη; Είναι καλός και τον συμπαθώ. Φαντάζομαι θα τα πάμε καλά. Ξέρω πως ξέρεις οτι βγαίνω με άλλους. Δεν σε πειράζει φαντάζομαι για να μην κάνεις κάτι. Ίσως να βγαίνεις και εσύ με άλλες. Και ίσως εσένα σε αντίθεση με εμένα να σε ευχαριστεί. Ίσως θα έπρεπε να κάνω σαν εσένα και να μην με νοιάζει. Γυναίκες θα μου πεις μετά περιττές σκέψεις.

Ναι, ξέρω. Μιλάω πολύ. Και δεν σε άφησα καθόλου να μιλήσεις. Τι χαζή που είμαι που στα λέω όλα αυτά μέσα στη νύχτα. Ξέρω πως θα είσαι κουρασμένος και θα βαριέσαι τη γκρίνια μου. Συγνώμη που ενοχλώ. Δεν θα ξανασυμβεί. Απλά να είχα συνηθίσει να μιλάμε. Να τα λέμε όλα και πια δεν λέμε τίποτα. Ή μάλλον λέμε, αλλά όχι ο ένας τον άλλο. Ήθελα να σου πω και άλλα. Μακάρι να μπορούσα να σου πω και άλλα. Γίνομαι όμως φλύαρη και κουραστική και δε το θέλω. Καλό βράδυ."

Κατέβασε το ακουστικό. Έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν είχε πληκτρολογήσει καν τον αριθμό. Καλύτερα. Έπρεπε κάπου να τα πει έστω και αν δεν τα άκουγε κανείς.

Έβρεχε και έκανε κρύο. Έκατσε στο παράθυρο και κοίταξε τη βροχή να αδειάσει ο νους της. Σε μια στιγμή νόμισε πως είδε το αμάξι του να περνά κάτω από το μπαλκόνι. Λάθος θα έκανε. "Τα μάτια βλέπουν όσα θέλουν να δουν", σκέφτηκε.

Αύριο θα τον ξεχνούσε, ακόμα και αν χρειαζόταν να μιλάει κάθε βράδυ μόνη σε ένα ακουστικό για να τα καταφέρει.

Και οι άντρες πληγώνονται

 

"Προσπάθησα να βρω έναν λόγο για να παραμείνω μαζί σου. Και όταν λέω μαζί σου εννοώ νοερά. Γιατί μαζί σου δεν ήμουν ποτέ στην πραγματικότητα ή μάλλον εσύ δεν ήσουν ποτέ εδώ. Εγώ πάντα ήμουν εκεί για να ακούσω την κουβέντα σου, το γέλιο σου, τη σαχλαμάρα σου, την καλοσύνη σου. Ακόμα και όταν εσύ δεν έβλεπες, δεν ήξερες, δεν έμαθες. Τους ανθρώπους τους κρατάνε οι στιγμές. Εγώ δεν θυμάμαι τίποτα από σένα. Ένα κενό μόνο. Τα σβησμένα σου τσιγάρα, τα βρεγμένα σου μάτια, μεταμεσονύχτιες βρισιές, χειρονομίες, ματιές που θες να σταματήσουν το χρόνο, χέρια που γραπώνουν το σώμα για να μην φύγει ποτέ, λόγια που μαχαιρώνουν την απόσταση, συναισθήματα που λυγίζουν τις διαφορές..

 

Όταν ήμασταν παιδιά παρακαλούσαμε να χαλάσει ο καιρός, να μην πάμε σχολείο, να κάτσουμε σπίτι, να χάσουμε μάθημα. Μισώ τη βροχή. Ο καιρός αλλάζει και οι πληγές πονάνε. Ο αέρας τις φυσά και δεν κλείνουν.

 

Οι άνθρωποι πληγώνουμε ο ένας τον άλλο. Ίσως και αυτό να είναι το τίμημα του έρωτα. Ο έρωτας είναι άσχημος και πονάει πολύ. Η αγάπη απαλύνει τον πόνο και ενώνει τους ανθρώπους. Ο έρωτας είναι αιμοβόρος όμως. Όταν μου λες πως μ' αγαπάς δεν σε πιστεύω γιατί η αγάπη δεν πληγώνει. Ο έρωτας όμως είναι αμείλικτος. Δεν θέλει την ευτυχία σου. Και αν σου πω πως εγώ θέλω τη δική σου θα με πιστέψεις; Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένη και χαρούμενη. Θέλω να χαμογελάς. Να είσαι αυτό που είδα όταν σε πρωτοαντίκρισα. Να είσαι αυτό που βλέπω όταν σ 'αντικρίζω. Και όταν μου θυμώνεις μικρή πριγκίπισσα δεν μπορώ να σε μαλώσω. Αλλά θέλω όλα αυτά να είναι όταν είσαι μαζί μου. Γιατί όταν σε βλέπω να γελάς μακριά μου λιώνω. Γιατί θέλω απελπισμένα να νιώσω πως είμαι η αιτία για την ευτυχία σου. Γιατί θέλω απελπισμένα να νιώσω πως μετράω ως κάτι στη ζωή σου.

 

Θα ήθελα πολύ ν' είχα κάτι να θυμάμαι από σένα, αλλά σου είπα δεν έχω τίποτα. Μόνο το χαμόγελο σου και τα μάτια σου που ήταν έτοιμα να κλάψουν. Και αν σε πληγώνω δεν το κάνω επίτηδες, βλέπεις ο έρωτας είναι εκδικητικός. Εύχομαι όμως να είσαι χαρούμενη. Ξέρεις κατά βάθος πως δεν ήταν μόνο έρωτας. Και ας μην το είπες ποτέ. Και ας έβαλες το κραγιόν σου και ας έκανες τον κλόουν για να μου δείξεις ότι ήμουν ένα τίποτα και να με πληγώσεις. Πάντα ήξερες και ας τ' αγνοούσες πως ήμουν το πιο σωστό τίποτα που γνώρισες ποτέ."

 

Κοίταξε την πόρτα μια φορά ακόμα και έφυγε. Πάλι δεν χτύπησε το κουδούνι. Πάλι κοιμήθηκε στ' αμάξι.

Γύρισε και κοίταξε την σφαλισμένη πόρτα της πολυκατοικίας και ψιθύρισε "Και οι άντρες πληγώνονται".