Οι ιδέες

Μου αρέσει να ενθουσιάζομαι. Με κάνει ευτυχισμένη και λένε ότι έχω πλάκα! Παραδείγματος χάρη μου αρέσει να ενθουσιάζομαι με "ιδέες", είτε άλλων ανθρώπων, είτε δικές μου. Ο ενθουσιασμός όμως απέχει κατά πολύ από την παράνοια. Παράνοια είναι η κατάσταση που πορώνεσαι υπερβολικά με κάτι και σταματάς να σκέφτεσαι ότι πιθανότατα να υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που μπορεί να αρέσκονται σε κάτι άλλο, εκεί δεν είσαι ενθουσιασμένος με κάτι. Μερικοί λένε ότι δεν είναι κακό. Εγώ θα σου πω ότι δεν είναι κακό ως το σημείο που η "κλίση" σου αυτή και η πίστη σου σε μια ιδεολογία δεν επηρεάζει αρνητικά τους άλλους.

Για να γίνω πιο σαφής. Με ενοχλούν οι άνθρωποι που προσπαθούν να σε πείσουν για την γνώμη τους, ενώ κανείς δεν τους το ζήτησε. Κάποιος θα σου πει ότι υπερασπίζονται την ιδεολογία τους. Υπεράσπιση είναι όταν εγώ σου επιτίθεμαι και θες να προστατευτείς. Ναι, οκ, αυτό το δέχομαι. Όμως όταν χωρίς λόγο και αιτία προσπαθείς να με πείσεις ότι κάτι που χωλαίνει από παντού είναι η μόνη και μια αλήθεια, εμένα με εξοργίζει! Θα μου πεις ότι θέλουν οπαδούς οι ιδεολογίες. Πώς αλλιώς θα κερδίσεις οπαδούς; Θες να πεις την γνώμη σου, να την μοιραστείς; Να το κάνεις με σύνεση και ηρεμία. Πίστεψε με πως αν έχεις όντως δίκιο, αν ότι λες "στέκει" και αν έχεις σοβαρά επιχειρήματα, τότε θα έχεις και "οπαδούς".

Κανένας μεγάλος "ιδεολόγος" δεν έγραψε τις ιδέες του ούτε σε τοίχους, ούτε τις μοίρασε σε χαρτί. Οι ιδέες είναι αέρας, οι ιδέες είναι άνθρωποι. Είναι οι λέξεις που χρησιμοποιείς, το μελάνι που τις γράφεις, οι ανάσες που παίρνεις όταν τις διαβάζεις, οι τελείες και οι παύλες. Οι ιδέες σου είσαι εσύ..

οΝειΡεύομαι ;

Οι άνθρωποι λένε πως ξέρουν να διαχωρίζουν τα όνειρα από την πραγματικότητα. Εγώ δεν το πιστεύω. Μερικές φορές ο πόθος σου να ζήσεις κάτι σε κάνει να νομίζεις ότι το ζεις ή και να νομίζεις ότι δεν ζεις καν αυτό που ζεις. Οκ, σε μπέρδεψα. Πάμε από την αρχή.

LEVEL 1

Υπάρχει το επίπεδο του ονείρου. Όσα ονειρευόμαστε να κάνουμε ή να αποκτήσουμε. Λένε ότι τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αν τα θες πολύ και ότι όσα δεν αποκτήσαμε ίσως ποτέ δεν τα θελήσαμε αρκετά. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αλήθεια, αλλά τυχαίνει να πιστεύω ότι μια μαγική- εξωπραγματική δύναμη, την οποία δεν ξέρω αν την λένε Δία, Ερμή, Ήρα ή οτιδήποτε, απλά σου χαλάει τα σχέδια.

LEVEL 2

Μετά είναι το επίπεδο της ελπίδας, δηλαδή όσα ελπίζουμε να ζήσουμε. Η ελπίδα διαφέρει από το όνειρο. Μπορεί να ελπίζω περισσότερα από όσα ονειρεύομαι, αλλά και να ονειρεύομαι περισσότερα από όσα ελπίζω. Συνήθως συμβαίνει το τελευταίο. 

LEVEL 3

Τρίτο είναι το επίπεδο της πραγματικότητας, δηλαδή ότι υπάρχει, ότι ζούμε και ότι είμαστε. Είναι η φύση της πραγματικότητας. Η ζωή όπως είναι, αλλά μπορεί και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

LEVEL 4

Και τέλος είναι το επίπεδο της "υποπραγματικότητας" ή "αντ'ονείρου", όπως εγώ το αποκαλώ. Σ΄αυτό το επίπεδο νομίζεις ότι ζεις κάτι κατώτερο από αυτό που ζεις, κάτι που δεν θες, που δεν σου αρέσει, που δεν το ονειρεύτηκες και που δεν το ελπίζεις. Κι όμως δεν το ζεις όντως. Απλά είσαι σε μια λανθάνουσα κατάσταση στην οποία νομίζεις ότι είσαι κάτι λιγότερο από ότι είσαι, ότι αξίζεις κάτι λιγότερο από ότι αξίζεις.

Το τελευταίο δεν είναι όνειρο. Ούτε καν όνειρο. Είναι παιχνίδι του μυαλού. Όλα είναι παιχνίδια του μυαλού.

Και εσύ νομίζεις ότι ονειρεύεσαι. Ονειρεύεσαι;

Ένα κορίτσι σαν όλα τ' άλλα

Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα από τα συνηθισμένα. Ούτε κλάψες για τον έρωτα, ούτε φιλοσοφικά φληναφήματα. Γράφω για μένα, γράφω για τους ανθρώπους, γράφω για τα πράγματα, γράφω για τα συναισθήματα. Σήμερα θα γράψω για την Malala. Πριν λίγα χρόνια αν κάποιος σας έδειχνε την μικρή Malala Yousufzai το πρόσωπο της δεν θα σας θύμιζε τίποτα. Μια μικρή πακιστανή, ένα κοριτσάκι σαν όλα τ' άλλα. Μέσα της όμως η Malala δεν ήταν ποτέ σαν όλα τ'άλλα κοριτσάκια.

Δεν θα κάτσω να αναφερθώ στα γνωστά γεγονότα που φέραν την Malala στη δημοσιότητα. Θα σταθώ στο σημαντικότερο γεγονός όλων, στη Malala. Για μένα αυτή η μικρή κοπέλα είναι ένα πρότυπο. Κάτι αληθινό στην ψευτιά της εποχής. Ένας άνθρωπος δυνατός. Μια γυναίκα δυνατή. Δεν της ζήτησε κανείς να γίνει έτσι, μόνη της το αποφάσισε. Ήξερε μέσα της ότι ήθελε να γίνει διαφορετική και το έκανε. Θέλησε να μορφωθεί όχι για να της πουν μπράβο, ούτε για να βγει στην τηλεόραση, δεν θέλησε να γίνει ηρωίδα, δεν θέλησε να γίνει κάτι που δεν ήταν. Ήθελε απλά να μορφωθεί με οποιοδήποτε κόστος. Δεν φοβήθηκε το θάνατο, δεν φοβήθηκε την καταδίκη, δεν φοβήθηκε αυτό που όλοι φοβούνται.

Είναι εύκολο για μας να λέμε ότι καλά έκανε και φέρθηκε όπως φέρθηκε, αλλά κανείς μας δεν μπορεί να νιώσει τον φόβο της. Είναι εύκολο να λες "ναι " στην μόρφωση όταν το περιβάλλον σου στην παρέχει, είναι εύκολο να καταστρέφεις τα βιβλία σου αφού τα χρησιμοποιήσεις, ή να τα μουτζουρώνεις και να τα χαλάς αφού πια δεν σου είναι χρήσιμα. Είναι εύκολο να λες δεν διαβάζω σήμερα, δεν διαβάζω αύριο, δεν διαβάζω γενικά. Είσαι κάτω από την ομπρέλα της πολιτείας, κάτω από την ομπρέλα της οικογένειας σου. Όλοι θα φροντίσουν για σένα. Για την Malala ποιος φρόντισε; Μήπως φρόντισε μόνη της; 

Και όταν έρχεται η στιγμή και τα εκπαιδευτικά σου κεκτημένα κλονίζονται ξαφνικά προσπαθείς να γίνεις ήρωας στην θέση των ηρώων και να εκμεταλλευτείς  καταστάσεις όχι για την μόρφωση, αλλά για την καλοπέραση σου. Γιατί όλοι μορφώνονται και έτσι πρέπει να κάνεις και εσύ. Όχι φίλε μου εδώ σε βρίσκω λάθος. Αυτό ίσως να σου δίνει κίνητρο, αλλά μεγαλύτερο κίνητρο από την δίψα που κρύβεις μέσα σου δεν υπάρχει. Σκληρό, αλλά αλήθεια.

Μάθε να αγωνίζεσαι άνθρωπε. Γίνε και εσύ σαν την Malala. Φαντάσου τον κόσμο της. Φαντάσου τις δυσκολίες της. Κάνε τις δικές σου. Πες ότι η Malala είναι η γειτόνισσα σου, το ανίψι σου, το παιδί σου, η αδερφή σου, εσύ... 

Κάτι να σε γεμίζει

Λες ότι ψάχνεις κάτι να σε γεμίζει. Πολύ βαρύγδουπο φιλαράκο. Αρνείσαι να απαντήσεις όταν σε ρωτάνε τι θες και πετάς μια φράση για να ξεμπερδέψεις. Τι θα πει να σε γεμίζει; Τι είσαι για να σε γεμίσει κάτι; Μετά μου λες κάποιον να σε γεμίζει. Ούτε τώρα γίνεσαι ξεκάθαρος φιλαράκο. Ίσως και εσύ ο ίδιος να μην ξέρεις τι θες. Ίσως ποτέ να μην ήξερες. Ή μπορεί και να ήξερες και απλά να μην θες να μας πεις. Δικαίωμα σου φίλε μου να το κρατάς για τον εαυτό σου. Αλλά μην μας λες αρλούμπες.

Εμένα άσε με, πες μου ψέματα, δεν με πειράζει, στον εαυτό σου πες την αλήθεια. Κοίταξε τον εαυτό σου μια μέρα στον καθρέφτη και φώναξε του "τα θέλω σου". Γίνε δυνατός. Όχι για κανέναν άλλο, αλλά για σένα.

Φοβάσαι. Το ξέρω. Διστάζεις. Και αυτό το ξέρω. Ξέρω για σένα περισσότερα από όσα νομίζεις. Με ρωτάς γιατί. Μα αφού είσαι ο φιλαράκος μου. Σε ξέρω πολύ καλά. Είσαι από εκείνους τους τύπους που δεν μιλάνε πολύ. Λες λιγότερα από όσα πρέπει και περισσότερα από όσα δεν πρέπει. Δηλαδή μιλάς, αλλά δεν λες αυτά που πρέπει να πεις. Δεν μιλάς για τον εαυτό σου. Δεν λες τίποτα για σένα. Μην επιμένεις, σου λέω. Δεν μου έχεις πει τίποτα. Δεν μου ανοίχτηκες ποτέ. Δεν μου ξομολογήθηκες τις αλήθειες σου ποτέ. Μονάχα κάτι φτιαχτές ιστορίες για ανθρώπους που δεν σε ξέρουν, εγώ όμως σε ξέρω καλά. Εμένα πρέπει να με εμπιστευτείς, να μου μιλήσεις.

Θα παίξουμε ένα παιχνιδάκι λοιπόν. Εγώ θα ρωτάω και αν έχω δίκιο θα κάνεις ένα βήμα προς το μέρος μου.

Νιώθεις μόνος;

Θες να σε βοηθήσω;

Θες να μην νιώθεις μόνος;

Εγώ μπορώ να σε γεμίσω φιλαράκο;

Κλαίς; Μην κλαίς καλέ μου. Κάτσε φιλαράκο μαζί μου, κάτσε να μου πεις.

Αμοιβαία

Οι άνθρωποι που αγαπάς φεύγουν αθόρυβα. Δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έχουν ήδη απομακρυνθεί πολύ. Κάθεσαι και κοιτάς την φιγούρα τους να χάνεται στο δρόμο και περιμένεις να γυρίσουν. Αλλά δεν γυρίζουν.. Και όσο απομακρύνονται τους βλέπεις να ομορφαίνουν όλο και περισσότερο.. Να γυαλίζει το δέρμα τους σαν το φεγγάρι, να αστράφτουν τα μαλλιά τους σαν τις ακτίνες του ήλιου, να λαμπυρίζουν τα μάτια τους σαν αστέρια.

Πιστεύεις ότι ίσως θα νιώσουν την ανάγκη να γυρίσουν κάποτε σ' εσένα και έτσι έχεις σταματήσει τη ζωή σου εκεί. Έχεις μείνει στον ίδιο δρόμο, στην ίδια γωνιά, με τα ίδια ρούχα και το ίδιο βλέμμα. Φοβάσαι ότι θα γυρίσουν και δεν θα σε αναγνωρίσουν. Θα σε ψάξουν και δεν θα είσαι εκεί. Πρέπει να σε βρουν όμως. Δεν πρέπει να αλλάξεις καθόλου. Αν αλλάξεις δεν θα σε βρουν. Και αυτό σε τρώει. Σε τρώει όσο περιμένεις..Και περιμένεις. Και δεν έχεις αλλάξει τίποτα. Είσαι ακόμα εκεί. Έχεις αφήσει την πόρτα της καρδιάς σου ανοιχτή. Να μην χάσεις χρόνο.. Να μην χρειαστεί να χάσεις άλλο χρόνο..Να μπουν κατευθείαν!

Οι υπόλοιποι όμως βρίσκουν τοίχο..Βλέπουν ένα παγωμένο πλάσμα, ένα άδειο σώμα, μια κρύα καρδιά. Ίσως γιατί δεν ξέρουν.. Μερικές φορές κρίνεις χωρίς να ξέρεις. Γιατί αυτό το άδειο σώμα κάποτε ήταν γεμάτο. Εσύ δεν το ξέρεις. Αλλά ήταν. Και ξέρεις τι χρειάζεται για να γεμίσει; Μια ανθρώπινη πνοή. Και αν του δώσεις την πνοή σου θα πάρει χρώμα, όνομα, φωνή, σκοπό. Θα πάψει πια να τριγυρνάει ανάμεσα στους ανθρώπους και να σε ψάχνει. Ναι, εσένα ψάχνει. Δεν σε ξέρει, αλλά σε ψάχνει. Σε ψάχνει στα πρόσωπα των ανθρώπων, στις φιγούρες που χάνονται στο βάθος του δρόμου. Δεν μπορεί να σε βρει αν δεν τον βρεις εσύ. Και δεν μπορείς να τον βρεις εσύ αν δεν σε βρει εκείνος.

Γιατί έτσι είναι τα  πράγματα στη ζωή. Αμοιβαία.

Ο έρωτας

Το πρόβλημα με τον έρωτα είναι ότι σου ανοίγει τις πόρτες του παραδείσου. Ναι, σοβαρολογώ, αυτό είναι πρόβλημα! Και θα μου πεις, γιατί αυτό να είναι πρόβλημα;

Μερικές φορές, φίλε μου, αυτός ο παράδεισος είναι μια μικρή αυταπάτη. Ένα γλυκό όνειρο, μια φενάκη. Βλέπεις όσα θες να δεις και κλείνεις τα μάτια σε όσα δεν θες. Βλέπεις τα λουλούδια χωρίς τ'αγκάθια, βλέπεις τον ήλιο χωρίς τα σύννεφα, χαίρεσαι τον άνεμο και ας σε παρασέρνει, νιώθεις την γεύση του απαγορευμένου χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες, νιώθεις τον πόθο, μα όχι την αμαρτία.

Και έτσι παίζεις στους κήπους της δικής σου Εδέμ με το ιδανικό ταίρι. Το χαμόγελο σου είναι αστραφτερό. Η καρδία σου, τα χέρια σου, η αγκαλιά σου είναι γεμάτα. Το σώμα σου είναι ζεστό, καίει. Καίγεσαι.. Μα η φωτιά δεν σ' ενοχλεί. Σου μεγαλώνει το συναίσθημα, το κάνει πιο δυνατό. Και έτσι συνδέεις ανθρώπους με εικόνες, με ήχους, με χρώματα, με συναισθήματα, με.. μ'εσένα. Και όταν μια μέρα δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτά, η καρδιά σου είναι άδεια, τα χέρια σου είναι άδεια, η αγκαλιά σου είναι άδεια.. Το σώμα σου όμως είναι ακόμα ζεστό. Γιατί οι εικόνες θα χαθούν , οι ήχοι, τα χρώματα, αλλά το συναίσθημα θα μείνει. Και θα περιμένει. Θα περιμένει πολύ.

Ο έρωτας είναι μια απειλή. Ναι, μια απειλή. Απειλεί το σημαντικότερο πράμα στη ζωή σου, τον εαυτό σου. Γιατί όταν ερωτεύεσαι πραγματικά τον χάνεις τον εαυτό σου. Και ίσως αυτό, όμως, αυτό να είναι το μαγικό του έρωτα και αυτό που τον κάνει τόσο συναρπαστικό και τον ζητάνε όλοι. Μα ίσως και αυτό να είναι που κάνει ορισμένους να τον αποφεύγουν..