Εθνική Επέτειος

 

 

Εθνική επέτειος. Μεγάλη κουβέντα. Πολλά λόγια, λίγες πράξεις, μικρή σημασία. Οι ζωές δεν έρχονται πίσω, οι ιδέες ξεφτίζουν, τις χρησιμοποιείς για πιεις έναν παραπάνω καφέ και να βρεις αφορμή να ακούσεις Ξυλούρη.

Οι Έλληνες στο άκουσμα της σημερινής επετείου χωρίζονται(κλασικό για τους Έλληνες).

Έχουμε αυτούς που μόλις έρχεται η 17 Νοέμβρη βγαίνουν με τα λάβαρα και θυμούνται το αίμα των φοιτητών και διακηρύσσουν τη σημασία της επετείου αυτής, υποβαθμίζοντας όμως τη σημασία των άλλων επετείων. Γι' αυτούς η μόνη αναζήτηση για την δημοκρατία και την ελευθερία προήλθε μέσα από το Πολυτεχνείο. Μονοδιάστατο και κοντόφθαλμο θα έλεγα. Δεν μπορείς να μην βλέπεις τους αγώνες των επαναστατημένων Ελλήνων του '21 και των "νέων Ελλήνων" του '40 που με το αίμα τους χαρίσαν σε εσένα και σε όλους μας την πολυτέλεια της ελευθερίας. Ξέρω ότι η σκέψη σου εξυπηρετεί μια ιδεολογία. Δεκτό. Έμαθα να δέχομαι την διαφορετικότητα, όχι όμως και να την αποδέχομαι.

Επόμενη κατηγορία οι λεγόμενοι "λάτρεις της πατριδογνωσίας". Έχω κάνει ιστορία, κουνούσα σημαιούλες στις παρελάσεις, τις λατρεύω και πιστεύω ότι μόνο αυτές έχουν σημασία, γιατί είναι πολύ κοντά χρονικά το '74 για να το ανακηρύξω ως επέτειο. Σιγά, ήταν κάποιοι φοιτητές που κάποια μέρα, με κάποια ιδεολογία, για κάποιους λόγους και με κάποια σκοπιμότητα αποφάσισαν να κλείσουν το πανεπιστήμιο τους. Δεν χύθηκε σταγόνα αίματος λένε, η χούντα ήταν καλή και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Θα μπορούσα να πω και πάλι, " Δεκτό. Έμαθα να δέχομαι την διαφορετικότητα, όχι όμως να την αποδέχομαι." 'Οχι δεν θα το πω αυτή τη φορά, θα σας δώσω τροφή για σκέψη και θα σας αφήσω μόνους σας να δείτε ότι διαφωνείτε.

Και τέλος έχουμε την πιο φανταστική κατηγορία Έλληνα όλων των εποχών. Λατρεύεις όλες τις επετείους. Όλες. Ακόμα και την επέτειο για την ανακάλυψη της μερέντας (;). Σου αρέσει που γίνεται "τζέρτζελο" και βρίσκεις ευκαιρία να δεις και κανένα επετειακό ντοκιμαντέρ για να κάνεις και λίγο τον έξυπνο στους φίλους σου. Εσένα δεν σε κατηγορώ. Σε απαλλάσσω λόγω άγνοιας. Γιατί η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.

Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε ότι ακόμα και η θυσία ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να σώσει την χώρα του- και το εννοούσε- αξίζει. Καθόμαστε και τρωγόμαστε μεταξύ μας και διαλύουμε το σημαντικότερο όλων, την ενότητα μας. Το ΄21 και το ΄40 οι Έλληνες παλέψαν για την ελευθερία. Οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και τα ιδανικά διαφορετικά, μας άνοιξαν όμως τον δρόμο για την αναζήτηση της ελευθερίας του έθνους μας. Το ΄74 η ελευθερία είχε μια άλλη σημασία πιο προσωπική και πιο ιδιαίτερη. Και τότε οι Έλληνες παλέψαν για την ελευθερία τους.

Σήμερα οι Έλληνες δεν στερούνται της προσωπικής ή συλλογικής ελευθερίας τους. Έτσι λένε δηλαδή ή έτσι θέλουν να πιστεύουν. Μερικές φορές όμως υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε ή και άλλα που δεν θέλουν άλλοι να τα δούμε.

Μάθε να ξεχωρίζεις τις λέξεις, να μην ακούς την πρόταση, αλλά να νιώθεις το νόημα. Να βλέπεις το θέμα και όχι τις λεπτομέρειες. Να κοιτάς το δάσος και όχι το δέντρο.

Μην το κάνεις για κανέναν, μην ακούς εμένα, άκου τον εαυτό σου.

Το ρίσκο

Προσπαθούσα να τον σώσω. Να βρει τον εαυτό του. Όσο όμως έβρισκε εκείνος τον δικό του, εγώ έχανα τον δικό μου. Τελικά θέλει πολύ δύναμη να σώζεις ζωές. Ειδικά όταν αυτές χτίζονται πάνω στη δική σου. Δεν ήθελα να γίνω ένα σκαλοπάτι για την ευτυχία του, ήθελα να είμαι η ευτυχία του. Και εκείνος μου χαμογελούσε για να με ευχαριστήσει για τη ζωή που του χάριζα και όσο μου χαμογελούσε εγώ τον ερωτευόμουνα. Και κάποια στιγμή τον έσωσα. Φυλάκισα όμως τον εαυτό μου στη χειρότερη φυλακή που υπάρχει. Τον έρωτα.

Και όταν αυτός έφυγε με ευχαρίστησε με ένα φιλί και μου είπε πως είναι πια έτοιμος να πετάξει με τα δικά του φτερά. Εγώ όμως δεν ήμουν έτοιμη για να με αφήσει. Ήλπιζα ότι θα πέσει και θα ξαναγυρίσει, μα εκείνος πέταξε τόσο μακριά που ανθρώπου μάτι δεν μπορούσε να τον δει. Και τον έχασα.

Μετά ήρθε ένας άλλος. Και μου ζήτησε να τον σώσω. Ήμουνα βλέπεις πια ο γιατρός των πληγωμένων ψυχών. Και εγώ αρνήθηκα να τον σώσω, γιατί φοβήθηκα μην ξαναχάσω τον εαυτό μου. Και ο θεός του έρωτα με τιμώρησε για αυτό. " Δεν θα σου στείλω πότε ξανά κανέναν για να τον σώσεις", μου είπε, "αλλά δεν θα υπάρξει και κανένας για να σώσει εσένα".

Γιατί αν δεν σώσεις, δεν θα σωθείς. Και αν δεν δώσεις, δεν θα πάρεις. Ή μάλλον ίσως και να σώσεις, χωρίς να σωθείς και να δώσεις, χωρίς να πάρεις, αλλά αν δεν ρισκάρεις, πώς θα μάθεις;

"Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις."

Κυνηγώντας την αγάπη

Ορισμένες φορές νιώθω ότι με πνίγεις. Ναι, ότι με πνίγεις καλά άκουσες. Δεν ξέρω αν φταίει η αγάπη σου, δεν ξέρω αν φταίει το φέρσιμο σου, αλλά με πνίγεις. Νιώθω ότι όσα μου λένε τα μάτια σου είναι παραπάνω απ' όσα θέλω να ακούσω ή να αισθανθώ. Νιώθω ότι θες να βάλεις μέσα στο μυαλό μου κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω. Να βάλεις μέσα στο σώμα μου κάτι με το οποίο δεν μπορώ να ζήσω.

Ξέρεις νιώθω πως όσα κρύβεις στο μυαλό σου αγγίζουν ένα ανώτερο συναίσθημα που δεν μπορώ να το φτάσω. Ή μάλλον φοβάμαι να το φτάσω. Φοβάμαι πως θα μου μάθεις να πετάω και ξαφνικά θα πετάω μόνη.

Ναι, αυτό φοβάμαι. Μη μείνω μόνη.

Ίσως μετά απ όσα σου λέω να νομίζεις ότι δεν θέλω να είμαι μαζί σου. Ναι, έχεις δίκιο δεν αντέχω να είμαι μαζί σου. Αισθάνομαι μικρή στο δικό σου συναίσθημα, αισθάνομαι λίγη στην δική σου αγάπη, αισθάνομαι λιλιπούτια στο δικό σου κόσμο. Μακάρι να μπορούσα να σε φτάσω, μα η καρδία σου τρέχει πιο μακριά απ όσο εγώ μπορώ να τρέξω. Μάτωσαν τα πόδια μου, σκίστηκαν οι φτέρνες μου, λύγισαν τα γόνατα μου. Αλλά εγώ συνεχίζω να τρέχω πίσω σου. Τρέχω να προλάβω την αγάπη σου. Την έχω τόσο ανάγκη ειλικρινά. Την έχω τόσο ανάγκη που τη ζητάω μέρα-νύχτα.

Θέλω να γίνω σαν εσένα. Να μπορέσω να σου δώσω ότι λαχταράς και να μη νιώθω μικρή δίπλα σου. Θέλω να περπατάμε δίπλα- δίπλα, χέρι-χέρι, αγκαλιά. Αλλά δεν ξέρω αν το αξίζω. Δεν ξέρω αν μπορώ να σου προσφέρω ότι θες, δεν ξέρω αν μπορούμε να φτάσουμε μαζί στην δική σου εδέμ..

Ξυπόλυτος πρίγκηψ

Μιλάμε για πρίγκιπες. Όχι αυτούς τους πρίγκιπες με τα άλογα! Ποιους πρίγκιπες και πράσινα άλογα; Εγώ σου μιλάω για τους άλλους, για τους άλλους σου λέω!

Εκείνους με το όμορφο χαμόγελο, με τη ζεστή φωνή και με τα δροσερά χέρια.Δεν έχουν άλογο. Ούτε καν αυτοκίνητο. Περπατάνε πεζοί. Δεν έχουν στέμμα, μπορεί και να μην έχουν και μαλλιά και δεν έχουν σπαθί, γιατί είσαι ευαίσθητη και μπορεί να τραυματιστείς. Και αν χρειαστεί να σε σώσει θα το κάνει με τα χέρια του. Τα δροσερά χέρια του.

Θα σε πάρει και θα σε πάει βόλτα. Ξέρεις εσύ, εκεί που σ' αρέσει! Και δεν θα φτάνει όλου του κόσμου το χρυσάφι για να αγοράσει κανείς αυτή τη βόλτα. Αγοράζεται το φεγγάρι μωρέ; Τι κουτός που είσαι! Όχι, βέβαια!

Εκεί θα σε πάει στο φεγγάρι. Να βλέπετε τ'αστέρια από ψηλά και να κάνετε όνειρα. Κοινά όνειρα. Μπορεί να μην βγουν , αλλά και τι μ' αυτό; Ονειρευόμαστε μόνο ότι πραγματοποιείται;

Και δεν θα θέλεις να τελειώσει η βόλτα. Γιατί είναι τόσο όμορφα στο φεγγάρι!

Ουπς... Ξύπνησες.

Δεν είσαι στο φεγγάρι. Είσαι σε ένα πάρκο, γρασίδι παντού και ήλιος. Και τι μ' αυτό; Ο ήλιος είναι πιο φωτεινός από το φεγγάρι!

Δίπλα σου κάθεται ο πρίγκιπας. Δεν μοιάζει με πρίγκιπα όμως, δεν είναι όμορφος, δεν έχει στέμμα, δεν έχει άλογο, ούτε σπαθί. Είναι ένας "ξιπόλητος πρίγκηψ"! Όχι φοράει παπούτσια! Ναιιι! Και κάλτσες! Αλλά δεν έχει τίποτα που να θυμίζει πρίγκηπα! Και τι μ' αυτό; Για σένα είναι ο πρίγκηπας σου! Ο κόσμος των αισθήσεων και των παραισθήσεων και ότι συνεπάγεται η εμφάνιση του πρίγκηπα στη ζωή σου!

Να μάθεις να 'σαι ευτυχισμένος με τα λίγα, γιατί όποιος ψάχνει τα πολλά τα χάνει και τα λίγα.