Έρωτας σαν άμμος

Δεν μοιάζουν όλοι οι έρωτες το ίδιο. Άλλοι έχουν γεύση πικρή, άλλοι γεύση γλυκιά, άλλοι αδιάφορη. Άλλους θες να τους ξεχάσεις, άλλους να τους θυμάσαι, για άλλους δεν σε νοιάζει.

Ακούω πολλούς να συζητούν για τους μεγάλους τους έρωτες. Αυτούς που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Άλλοι λένε ότι εξαρτώνται από τη διάρκεια. Οι αναμνήσεις, ο άνθρωπος που πέρασες τα χρόνια σου, τη ζωή σου και μια μέρα άρχισες να περπατάς μόνος σου.

Άλλοι λένε ότι ο μεγαλύτερος έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος. Ιέρεια του ανεκπλήρωτου έρωτα, η Μαρία Πολυδούρη, τον περιέγραψε με τον πιο όμορφο τρόπο δείχνοντας πως ο έρωτας μπορεί να μην έχει κοινές αναμνήσεις, αλλά κοινά απωθημένα.

Ο καθένας θα σου πει το δικό του παραθύμι ή τη δική του ιστορία που δεν έγινε παραμύθι. Ο καθένας θα κλάψει για το δικό του εκπληρωμένο ή ανεκπλήρωτο απωθημένο, θα εξοργιστεί με όσα γεύθηκε και έχασε ή με όσα δε γεύθηκε ποτέ.

Και είναι όντως μυστήρια η φύση του έρωτα. Και ποιος θα μπορέσει να πει ότι γλίτωσε από αυτόν ποτέ ή ότι δεν τον άφησε να μπει μέσα στο κορμί του και να τον κυριεύσει.

Παραλογισμός χωρίς όρια σε μια κούρσα θανάτου που δεν ξέρεις αν μπορείς να επιβιώσεις. Μικρός μπροστά στο τρανό συναίσθημα και λιλιπούτειος απέναντι στις μεγάλες προσδοκίες του άλλου. Ανάξιος της τελειότητας των συναισθημάτων στην πρώτη τρικλοποδιά που βάζει ο εγωισμός και σκιά στο πρώτο γκρέμισμα των κοινών ονείρων. Όνειρα που γκρεμίστηκαν σαν κάστρα στην άμμο.

Δυνατός ο αέρας και μεγάλα τα κύματα που φτάνουν ως την ακτή και δεν τα προλαβαίνεις.

Τόσο ευαίσθητος είναι ο έρωτας. Όσο ένα κάστρο στην άμμο. Φτιαγμένο από τα πιο απλά υλικά του θεού που μπορούν ανά πάσα στιγμή να λιώσουν και να γίνουν ένα με την υπόλοιπη δημιουργία του.

Ανήμπορος ο άνθρωπος απέναντι στο συναίσθημα. Αν μπορείς να χαλιναγωγείς τον εαυτό σου, είσαι τυχερός. Αν μπορείς να αντιστέκεσαι, είσαι δυνατός. Αν μπορείς να βάζεις εσύ την τελεία και όχι το κόμμα, είσαι ο νικητής. Μα να ξέρεις κάτι πριν σ' αφήσω να αναλογιστείς τους δικούς σου μεγάλους έρωτες. Όσο και να προσπαθήσεις να νικήσεις κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι πάντα θα νικάς. Κράτα τις πληγές σου επουλωμένες και τα όπλα σου έτοιμα να πολεμήσεις το ξίφος. Γιατί στην πρώτη φορά που θα περάσει το κορμί σου μπορεί να βρει μια παλιά πληγή και να σε σκοτώσει.

Κλείνε τις πληγές. Όχι κλείνοντας τα μάτια. Αλλά κοιτώντας τες κατάματα. Θέλει θάρρος ο έρωτας μάτια μου και τα ξίφη τρυπάν τους δυνατούς.

 

Οι άνθρωποι και τα αντικείμενα

Το δύσκολο στις σχέσεις δεν είναι η αρχή, αλλά το τέλος. Είναι ο θυμός και ο εγωισμός που σε κυριεύει. Είναι που νιώθεις ότι θες να νιώσεις εσύ ευτυχισμένος και ο άλλος όχι. Μη το αρνηθείς. Κανείς δεν έχει το απόλυτο αίσθημα της ηρεμίας όταν αποχωρίζεται έναν άνθρωπο που αγαπά.

Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα παιχνίδι. Ο ένας προσπαθεί να πληγώσει τον άλλο. Και οι δύο θέλουν να δουν τον άλλο λιγότερο ευτυχισμένο από τους εαυτούς τους. Για να μην πληγωθούν εκείνοι, πληγώνουν τους άλλους.  Μα το να πληγώνεις δεν σημαίνει πως αγαπάς. Όταν αγαπάς δεν πληγώνεις, έτσι δεν είναι; Εμένα έτσι μου είχαν πει πάντως. Πως όταν αγαπάς δεν πληγώνεις. Όταν αγαπάς νοιάζεσαι, φροντίζεις, ενδιαφέρεσαι. Αλλά κάποια στιγμή παύεις να έχεις το δικαίωμα όποτε ως εγωιστικό ον που είσαι πληγώνείς όσους αγαπάς.

Οι άνθρωποι σκέφτονται εγωιστικά ακόμα και όταν ισχυρίζονται ότι δεν το κάνουν. Βλέπουν τους ανθρώπους που περάσαν από τη ζωή τους σαν κτήμα τους που αρνούνται να το διαθέσουν όπου και όπου χωρίς να πολεμήσουν για αυτό ή τουλάχιστον πριν να προλάβουν να αντικαταστήσουν το κτήμα τους με ένα άλλο. "Θέλω να την κατακτήσω". Από το ρήμα κατακτώ. Κτήση. Μπορεί ένας άνθρωπος όμως να αποτελέσει κτήση μας; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι για το ότι έχεις στην κατοχή σου έναν άνθρωπο; Ξέρεις άκουσα κάτι σοφό τις προάλλες. Τα πράγματα είναι για να τα χρησιμοποιούμε και οι άνθρωποι για να τους αγαπάμε. Ο κόσμος βρίσκεται σε χάος γιατί αγαπάμε τα πράγματα και χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους. Τους βλέπουμε δηλαδή σαν αντικείμενα;

Άσχημο. Και υπερβολικό θα πει κάποιος. Σκέψου την τελευταία φορά που είδες τον άνθρωπο που είχες επενδύσει συναισθηματικά να έχει επενδύσει εύκολα αλλού. Δίκιο έχω το ξέρω.

Το πρόβλημα είναι, όπως είπε και ο Λειβαδίτης, ότι "...οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων." Και όλοι οι άνθρωποι ψάχνουν μια θέση στη ζωή των άλλων και αν δεν την βρουν νιώθουν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν μόνοι. Μα δεν σκέφτηκες ακόμα το πιο σημαντικό φίλε μου. Κάποιος μπορεί να θέλει να βρει θέση στη δική σου ζωή και εσύ ψάχνοντας σε "γεμάτες καρέκλες" να τον αφήνεις "'όρθιο". Εσύ από την άλλη στριμώχνεσαι για να καλύψεις ένα κενό που έχει ήδη καλυφθεί.

 

Εραστές της αυταπάτης ως είναι οι άνθρωποι συνηθίζουν να μην βλέπουν με τα μάτια της λογικής, αλλά με εκείνα της καρδίας. Μα για στάσου, πόσες αυταπάτες σου έμοιασαν για μια στιγμή σε μια πραγματικότητα; Πόσοι ηθοποιοί και κομπάρσοι στην μυθοπλασία σου βγήκαν από εκεί και περπάτησαν μαζί σου; Μην γυρίζεις την πλάτη στην πραγματικότητα ακολουθώντας τις ψευδαισθήσεις. Μην αναπνέεις για το"αν". Να κοιτάς την πραγματικότητα γιατί αυτή είναι η ζωή. Να κοιτάς τη ζωή, τη δική σου ζωή.