Το τσιμέντο είναι κρύο.
Το φοβάσαι το κρύο.
Μα δεν έμαθες ότι μέσα στους τσιμεντένιους τοίχους φυτρώνουν τα πιο όμορφα λουλούδια; Τ' όμορφα και τ' απαγορευμένα.
Γιατί το απαγορευμένο είναι πιο γλυκό να ξέρεις και όσο και αν λες πως δεν το θες μέσα σου το λατρεύεις.
Και όσο και αν λες πως δεν το ψάχνεις στις μέρες της ζωής σου κάποτε θα γίνεις συνοδοιπόρος του. Θα το πάρεις από το χέρι και θα ζήσεις μαζί του. Και όταν θα σου αφήσει το χέρι θα μαραθείς σαν τα λουλούδια ανάμεσα στους τσιμεντένιους τοίχους που δεν τα βλέπει κάνεις να τα ποτίσει. Μα ίσως και να σε ποτίσει κάποιος και να αντρειέψεις μια μέρα. Και τότε πάλι θα ζητάς το απαγορευμένο. Γιατί ποτέ δεν θα σου φύγει από το μυαλό ότι τ' όμορφα είναι και απαγορευμένα. Και αν είναι, τι μ' αυτό; Αυτό δεν θα σε σταματήσει. Και θα το αποζητάς μια ζωή.
Μια ζωή;
Ρε έχεις γράψει πάρα πολλά! Πόσταρε τα μου στο fb :P στο blogger δε μου τα εμφανίζει παρότι σε έχω κάνει follow :( Δε ξέρω τι παίζει :P
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε μια γρήγορη ματιά, αυτό με κέρδισε αμέσως... για την ακρίβεια είναι ένα θέμα το οποίο σκέφτομαι από τότε που διάβασα Ουμπέρτο Έκο (το όνομα του ρόδου) σε συνδυασμό με κάποια άλλα βιβλία, σκέψεις... Ο άνθρωπος θα κυνηγάει πάντα το απαγορευμένο δέσμιος καθώς είναι των παθών του, και τα πιο αντιφατικά πράγματα θα βρίσκονται πάντοτε μαζί. Θεός και δαίμονας. Ελευθερία και φυλακή. Τα πιο αντιφατικά σχήματα σε μια ασύμβατη αρμονία. ;)
Η όλη σύλληψη έχει να κάνει με την έννοια του απαγορευμένου είτε αυτό αφορά καταστάσεις, είτε ιδέες, είτε συναισθήματα και ότι όσο και αν προσπαθούμε να βάλουμε τον εαυτό μας σε "καλούπια" αυτό δεν έχει αποτέλεσμα. Η αφορμή ήταν ο καθοσπρεπισμός- μαζοποίηση της κοινωνίας που "χαντακώνει" οτιδήποτε το διαφορετικό και η ελπίδα ότι τα "όμορφα λουλούδια" θα ξεπηδήσουν μέσα από τους τσιμεντένιους τοίχους και θα γίνουν πιο δυνατά από όσα τους κρατάνε δέσμιους του "τσιμέντου".
ΑπάντησηΔιαγραφή