Αμοιβαία

Οι άνθρωποι που αγαπάς φεύγουν αθόρυβα. Δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έχουν ήδη απομακρυνθεί πολύ. Κάθεσαι και κοιτάς την φιγούρα τους να χάνεται στο δρόμο και περιμένεις να γυρίσουν. Αλλά δεν γυρίζουν.. Και όσο απομακρύνονται τους βλέπεις να ομορφαίνουν όλο και περισσότερο.. Να γυαλίζει το δέρμα τους σαν το φεγγάρι, να αστράφτουν τα μαλλιά τους σαν τις ακτίνες του ήλιου, να λαμπυρίζουν τα μάτια τους σαν αστέρια.

Πιστεύεις ότι ίσως θα νιώσουν την ανάγκη να γυρίσουν κάποτε σ' εσένα και έτσι έχεις σταματήσει τη ζωή σου εκεί. Έχεις μείνει στον ίδιο δρόμο, στην ίδια γωνιά, με τα ίδια ρούχα και το ίδιο βλέμμα. Φοβάσαι ότι θα γυρίσουν και δεν θα σε αναγνωρίσουν. Θα σε ψάξουν και δεν θα είσαι εκεί. Πρέπει να σε βρουν όμως. Δεν πρέπει να αλλάξεις καθόλου. Αν αλλάξεις δεν θα σε βρουν. Και αυτό σε τρώει. Σε τρώει όσο περιμένεις..Και περιμένεις. Και δεν έχεις αλλάξει τίποτα. Είσαι ακόμα εκεί. Έχεις αφήσει την πόρτα της καρδιάς σου ανοιχτή. Να μην χάσεις χρόνο.. Να μην χρειαστεί να χάσεις άλλο χρόνο..Να μπουν κατευθείαν!

Οι υπόλοιποι όμως βρίσκουν τοίχο..Βλέπουν ένα παγωμένο πλάσμα, ένα άδειο σώμα, μια κρύα καρδιά. Ίσως γιατί δεν ξέρουν.. Μερικές φορές κρίνεις χωρίς να ξέρεις. Γιατί αυτό το άδειο σώμα κάποτε ήταν γεμάτο. Εσύ δεν το ξέρεις. Αλλά ήταν. Και ξέρεις τι χρειάζεται για να γεμίσει; Μια ανθρώπινη πνοή. Και αν του δώσεις την πνοή σου θα πάρει χρώμα, όνομα, φωνή, σκοπό. Θα πάψει πια να τριγυρνάει ανάμεσα στους ανθρώπους και να σε ψάχνει. Ναι, εσένα ψάχνει. Δεν σε ξέρει, αλλά σε ψάχνει. Σε ψάχνει στα πρόσωπα των ανθρώπων, στις φιγούρες που χάνονται στο βάθος του δρόμου. Δεν μπορεί να σε βρει αν δεν τον βρεις εσύ. Και δεν μπορείς να τον βρεις εσύ αν δεν σε βρει εκείνος.

Γιατί έτσι είναι τα  πράγματα στη ζωή. Αμοιβαία.