Ξαφνικά

Και ξαφνικά όλα γίνανε ξεκάθαρα.

Σαν να είχε ομίχλη και ο ουρανός να καθάρισε. Σαν να μην καταλάβαινα και ξαφνικά να κατάλαβα. Σαν να μην έβλεπα και ξαφνικά να είδα. Και αυτό που είδα δεν το είχα ξαναδεί. Και έκανα σαν μικρό παιδί που του πήραν ένα καινούργιο παιχνίδι. Μα δεν ήταν παιχνίδι. Δεν ήταν καθόλου παιχνίδι. Ήταν πέρα για πέρα αληθινό. Τόσο αληθινό που σε τρομάζει. Αλλά και τα παιχνίδια σε τρόμαζαν. Ανέκαθεν.

Ποτέ δεν μ' άρεσαν τα παιχνίδια. Δεν τα θεωρώ ασφαλή. Αλλά και η πραγματικότητα μπορεί να είναι ασφαλής; Τίποτα δεν είναι ασφαλές στη τελική. Και, όπως είπα και παλιά, αν δεν ρισκάρεις πως θα μάθεις;

Η πραγματικότητα σε φοβίζει το ξέρω. Και αυτό είναι  πραγματικό. Είναι μια γεμάτη αλήθεια. Αλλά και οι αλήθειες φοβίζουν. Και φοβάσαι να τις πεις, γιατί αν τις ομολογήσεις μπορεί να πληγωθείς. Και δεν το θες. Γιατί αυτό δεν είναι παιχνίδι. Όχι αυτή τη φορά.

Βραδιάζει. Είναι σκοτεινά. Δεν μ΄αρέσει το σκοτάδι. Άναψε μου ένα φως. Φώτισε με.