Μεγαλώνοντας

Ήταν ο άνεμος που πέρασε και χάθηκε κάθε παλιά αθωότητα.
 

Ήταν ο ήλιος που ξέρανε κάθε δάκρυ και το φεγγάρι που πήρε κάθε στεναγμό.

Ήταν ο ήχος της σιωπής που σε νανούρισε και το όνειρο μιας αυταπάτης που σε έκανε να αποκοιμηθείς.
 

Ήταν τα λόγια που δεν έφτασαν για να πουν όσα η σιωπή έκρυβε μέσα της και που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει πως και με τόση τέχνη έφτασε να κρύβει τόσα χρόνια. Να τα κρατά μέσα της και να μην τα μαρτυρά. Σαν μια μελωδία που πονάει την καρδιά και αν την πεις, θα την νιώσεις να γίνεται χίλια κομμάτια και να σπάει σαν γυαλί φτηνής ποιότητας.

Ήταν και αυτό που ποτέ δε σκέφτηκες πως και να υπάρχει και να επιβιώνει μέσα σου. Μια ανάγκη ικανή να σε σκοτώσει και να σε κάνει να χάσεις τα λογικά σου. Μια ανάγκη που χαλιναγώγησες για να κοιμηθείς σε ξένες χιλιοφορεμένες αγκαλιές που δίνουνε σ΄αυτή τροφή για να χορτάσει την προσωρινή της πείνα. Μια αγκαλιά για να μπορέσεις να νιώσεις τον χτύπο μιας καρδιάς που δεν χτυπούσε για σένα. Ένα χάδι που κατά λάθος ήρθε για δεύτερα του χρόνου να χαϊδέψει τα μαλλιά σου και να σου δώσει λίγα δευτερόλεπτα ευτυχίας. Μια ανάσα που έκατσε για λίγα λεπτά στο στόμα σου και μετά έφυγε και κρύφτηκε ξανά εκεί. Και μια ματιά δανεική για ρούχο που καλύπτει τα προφανή και ζεσταίνει το σώμα για λίγο, και πάλι φεύγει όταν τα μάτια αυτά θα γίνουν το ρούχο άλλου κορμιού.

Τα περιστασιακά συναισθήματα μιας χιλιοτραυματισμένης ψυχής που δεν μπορεί παρά να δώσει όσα έχει ως απόθεμα. Μα και εσύ τι περίμενες και γέμιζες τον εαυτό σου με ανώριμες αυταπάτες μικρή μου; Μια εικονική πραγματικότητα ντυμένη με φανταζί λέξεις και ένα σίγουρο ξάφνιασμα στο άκουσμα της λέξης " τέλος ". Σου έχω ξαναπεί πως τα παραμύθια τελειώνουν γρήγορα και μερικά δεν αρχίζουν ποτέ. Μην βλέπεις όλες αυτές τις ηρωίδες που μας μάθαιναν από μικρές ότι πήρε ο πρίγκιπας και τις έκανε πριγκίπισσες. Όταν το μελάνι τελειώσει και οι σελίδες γεμίσουν και όταν η ιστορία έχει καμωθεί, το παραμύθι έληξε. Και σάμπως έμαθες ποτέ πως κατέληξε η χιονάτη ή η ωραία κοιμωμένη; Μπορεί και να είσαι εσύ πιο τυχερή από αυτές και στη ζωή και στον έρωτα. Και θα το ανακαλύψεις μικρή μου φαντασμένη όταν μετά από χρόνια καταλάβεις την σημασία όσων τώρα αγνοείς. Γιατί τα νιάτα είναι ανέμελα και ανόητα. Όλα είναι όμορφα μέχρι κάποιος να σου διαλύσει τη μαγεία και τότε είσαι έτοιμος να νιώσεις πως όλος ο κόσμος σου γκρεμίζεται. Μα μην είσαι τόσο αφελής. Δεν είναι τόσο δύσκολο να λύσεις ένα παιχνίδι του μυαλού. Πέρασες και χειρότερα. Λιγάκι υγρό θάρρος χρειάζεται και καμιά απ΄ αυτές τις χιλιοφορεμένες αγκαλιές, έτσι για να γεμίσεις τα αδειανά σου σεντόνια. Σάμπως και πίστεψες ποτέ ότι θα μείνει κάποιος από δαύτους; Κουτή σε βρίσκω για άλλη μια φορά και γεμάτη περιττή αισιοδοξία. Αλλά θα μάθεις, μεγαλώνοντας θα μάθεις...