Το δύσκολο στις σχέσεις δεν είναι η αρχή, αλλά το τέλος. Είναι ο θυμός και ο εγωισμός που σε κυριεύει. Είναι που νιώθεις ότι θες να νιώσεις εσύ ευτυχισμένος και ο άλλος όχι. Μη το αρνηθείς. Κανείς δεν έχει το απόλυτο αίσθημα της ηρεμίας όταν αποχωρίζεται έναν άνθρωπο που αγαπά.
Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα παιχνίδι. Ο ένας προσπαθεί να πληγώσει τον άλλο. Και οι δύο θέλουν να δουν τον άλλο λιγότερο ευτυχισμένο από τους εαυτούς τους. Για να μην πληγωθούν εκείνοι, πληγώνουν τους άλλους. Μα το να πληγώνεις δεν σημαίνει πως αγαπάς. Όταν αγαπάς δεν πληγώνεις, έτσι δεν είναι; Εμένα έτσι μου είχαν πει πάντως. Πως όταν αγαπάς δεν πληγώνεις. Όταν αγαπάς νοιάζεσαι, φροντίζεις, ενδιαφέρεσαι. Αλλά κάποια στιγμή παύεις να έχεις το δικαίωμα όποτε ως εγωιστικό ον που είσαι πληγώνείς όσους αγαπάς.
Οι άνθρωποι σκέφτονται εγωιστικά ακόμα και όταν ισχυρίζονται ότι δεν το κάνουν. Βλέπουν τους ανθρώπους που περάσαν από τη ζωή τους σαν κτήμα τους που αρνούνται να το διαθέσουν όπου και όπου χωρίς να πολεμήσουν για αυτό ή τουλάχιστον πριν να προλάβουν να αντικαταστήσουν το κτήμα τους με ένα άλλο. "Θέλω να την κατακτήσω". Από το ρήμα κατακτώ. Κτήση. Μπορεί ένας άνθρωπος όμως να αποτελέσει κτήση μας; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι για το ότι έχεις στην κατοχή σου έναν άνθρωπο; Ξέρεις άκουσα κάτι σοφό τις προάλλες. Τα πράγματα είναι για να τα χρησιμοποιούμε και οι άνθρωποι για να τους αγαπάμε. Ο κόσμος βρίσκεται σε χάος γιατί αγαπάμε τα πράγματα και χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους. Τους βλέπουμε δηλαδή σαν αντικείμενα;
Άσχημο. Και υπερβολικό θα πει κάποιος. Σκέψου την τελευταία φορά που είδες τον άνθρωπο που είχες επενδύσει συναισθηματικά να έχει επενδύσει εύκολα αλλού. Δίκιο έχω το ξέρω.
Το πρόβλημα είναι, όπως είπε και ο Λειβαδίτης, ότι "...οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων." Και όλοι οι άνθρωποι ψάχνουν μια θέση στη ζωή των άλλων και αν δεν την βρουν νιώθουν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν μόνοι. Μα δεν σκέφτηκες ακόμα το πιο σημαντικό φίλε μου. Κάποιος μπορεί να θέλει να βρει θέση στη δική σου ζωή και εσύ ψάχνοντας σε "γεμάτες καρέκλες" να τον αφήνεις "'όρθιο". Εσύ από την άλλη στριμώχνεσαι για να καλύψεις ένα κενό που έχει ήδη καλυφθεί.
Εραστές της αυταπάτης ως είναι οι άνθρωποι συνηθίζουν να μην βλέπουν με τα μάτια της λογικής, αλλά με εκείνα της καρδίας. Μα για στάσου, πόσες αυταπάτες σου έμοιασαν για μια στιγμή σε μια πραγματικότητα; Πόσοι ηθοποιοί και κομπάρσοι στην μυθοπλασία σου βγήκαν από εκεί και περπάτησαν μαζί σου; Μην γυρίζεις την πλάτη στην πραγματικότητα ακολουθώντας τις ψευδαισθήσεις. Μην αναπνέεις για το"αν". Να κοιτάς την πραγματικότητα γιατί αυτή είναι η ζωή. Να κοιτάς τη ζωή, τη δική σου ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου