Όταν η ωραία Ελένη έσωσε την Τροία

Στη ζωή μας γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους. Κάποιοι μένουν, κάποιοι φεύγουν. Και όλους τους ανθρώπους που επιλέγουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας τους αγαπάμε. Τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι άνθρωποι που έρχονται στις ζωές μας τις πιο κατάλληλες- ναι, κατάλληλες- στιγμές και τους αγαπάμε χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Τους αγαπάμε τόσο που ούτε εμείς ξέρουμε το πόσο. Έρχονται στη ζωή μας και μας γεμίζουν τόσο πολύ που και εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε αυτό που νιώθουμε. Κάποιες φορές ίσως η αγάπη αυτή να γίνει έρωτας. Ή πάλι ο έρωτας αυτός να γίνεται αγάπη. Ή ίσως να μιλάμε για το ίδιο συναίσθημα και απλά να μην μπορούμε να το διακρίνουμε γιατί ο  έρωτας αυτός να είναι πολλά περισσότερα απ' όσα πιστεύουμε. Είναι έρωτας για τον άνθρωπο που γνωρίζουμε και είναι αγάπη γιατί μας έκανε να καταλάβουμε τι θέλουμε στη ζωή μας, γιατί  μας βοήθησε να δώσουμε όνομα σε όλα αυτά που θέλουμε αλλά  ποτέ δεν μάθαμε να ζητάμε. Και τελικά τι είναι αυτό που αισθανόμαστε για τους ανθρώπους αυτούς; Εγώ άρχισα να καταλαβαίνω πως είναι η αγάπη που θες να δώσεις στον ίδιο σου τον εαυτό και ποτέ δεν τόλμησες να ζητήσεις γιατί μέχρι πριν από  λίγο καιρό δεν ήξερες  ή φοβόσουν να ζητήσεις.  Είναι η αγάπη που θες να δώσεις στο πρόσωπο αυτό γιατί ακριβώς σημαίνει πολλά για εσένα, γιατί ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ζητάς την αγάπη...Πριν από χρόνια διάβασα πως η αγάπη είναι σαν τον καθρέφτη. Όταν αγαπάς κάποιον, λέει, γίνεσαι ο δικός του καθρέφτης κι αυτός γίνεται ο δικός σου. Δεν ξέρω αν αυτός γίνεται καθρέφτης ή εσύ βλέπεις από μόνος σου τον εαυτό σου γιατί πια πραγματικά σε αγαπάς. Και ίσως αυτό να είναι που αγαπάς περισσότερο σε εκείνο το άτομο. Ότι σου έδειξε, όπως μπορούσε και αυτό, το πως να σε αγαπάς. Μπορεί να το έκανε με μια κουβέντα, με μία ματιά, με μία αγκαλιά. Με μια αγκαλιά που ποτέ δεν ζήτησες και η οποία άλλαξε τα πάντα μέσα σου. Άλλαξε τα πάντα μέσα σου γιατί σου έδειξε πως να δέχεσαι αγάπη χωρίς να την έχεις ζητήσεις. Και οι μέρες περνούν, γίνονται εβδομάδες και μήνες. Και το αγαπάς όλο και πιο πολύ το άτομο αυτό για όλα όσα κάνει, είτε εν γνώση είτε εν αγνοία του για εσένα, για όλα όσα θες να κανείς για εκείνο αρκεί να στο ζητήσει.Και αν τελικά δεν είστε μαζί δεν πειράζει. Ίσως κάποια στιγμή κάτι να αλλάζει και να σας φέρει η ζωή μαζί. Αλλά και έτσι να μην γίνει δεν πειράζει. Όχι αυτή τη φορά. Και δεν πειράζει γιατί το άτομο αυτό σου έδειξε πως να ζητάς περισσότερα από τους ανθρώπους. Σου έδειξε ότι αξίζεις πολλά περισσότερα. Και όσο κι αν το αγαπάς το άτομο αυτό συνεχίζεις τη ζωή σου και γνωρίζεις νέους ανθρώπους.Μπορεί να μην τους αγαπήσεις όσο αγαπάς εκείνο το άτομα, αλλά μόνο αν δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία, την πραγματική ευκαιρία θα το μάθεις αυτό.Και το γεγονός ότι δίνεις ευκαιρία, εν μέρει, την χρωστάς και σε εκείνον...Όσο κι αν τον αγαπάς συνεχίζεις μπροστά. Μερικές φορές είναι το καλύτερο για να μείνει ζωντανή η αγάπη αυτή. Μια αγάπη που είναι πολλά περισσότερα από έρωτας. Δεν ξέρω τι είναι. Δεν έχω καταφέρει να την ορίσω. Ούτε θέλω να την ορίσω. Αυτό που ξέρω είναι πως ο άνθρωπος αυτός γεμίζει την ψυχή και το μυαλό μου κάθε φορά που θα μιλήσουμε. Γιατί μέσα από εκείνον έμαθα να ζητάω από τους ανθρώπους πολλά περισσότερα απ' όσα ζήταγα μέχρι τώρα. Όσο δύσκολη κι αν είναι η συνέχεια δε με νοιάζει. Οι σχέσεις των ανθρώπων ποτέ δεν ήταν εύκολες και εμείς αγάπη μου δεν έχουμε γεννηθεί για τα εύκολα...

Κι αν με λένε Κασσάνδρα μη με φοβάσαι.

Κασσάνδρα