Να είσαι σαν τη Μαύρη Αλεπού...

Γράφει η Κασσάνδρα

Ο Μακιαβέλι έλεγε να είσαι σαν την αλεπού.

Να επιδεικνύεις πονηριά και εξυπνάδα για να κερδίζεις αυτό που θες.

Να  μαθαίνεις από αυτό το μικρό αλλά συνάμα πανέξυπνο και λαμπρό ζώο. 

Και εγώ στην Τροία κάποια στιγμή είχα την τύχη να γνωρίσω μια αλεπού. Μια Μαύρη Αλεπού.   

Μεγαλώσαμε μαζί. Συζητήσαμε. Παίξαμε. Περάσαμε ώρες κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό του Δία.

Παρακολουθήσαμε παραστάσεις προς τιμήν του Πριάμου. Πήρε χρόνο αλλα εξημερώθηκε. 

Μαζί με εκείνη εξημερώθηκα και εγώ και ο φόβος μέσα μου μίκραινε...

Όλα τα χρόνια που τη γνώρισα έμαθα και από κάτι...

Εκείνη μου είπε από νωρίς πως «όλοι είμαστε ερωτευμένοι με τον Ερώτα».

Τότε δεν πολύ κατάλαβα τη έλεγε για τον φτερωτό θεό που υπακούει την θεά Αφροδίτη. Έπρεπε να 

περάσουν χρόνια για να γνωρίσω εκείνον, στρατιώτη τρανό του Πριάμου, για να καταλάβω τι μου έλεγε

εδώ και χρόνια η μικρή αλεπού: «μη σε τυφλώνει η ιδέα του να ζήσεις τον έρωτα. Θέλω να βλέπεις καθαρά.

Και τότε θα τον ζήσεις πραγματικά και δίχως ψευδαισθήσεις, ακριβώς όπως σου αρμόζει»

Χρωστά πολλά στη Μαύρη Αλεπού. Όχι. Δεν χρωστάω. Το χρέος μπορεί και να είναι κάτι ανεπιθύμητο

και αυτό το πλάσμα μόνο ανεπιθύμητο δεν είναι στη ζωή μου. Είναι μέρος της ζωής μου... ήταν εκεί

όταν ο θεός Απόλλωνας με καταράστηκε. Ήταν εκεί όταν έκανα την προφητεία για τον αδερφό μου

και την καταστροφή της πόλη μου... ακόμα κι όταν δεν μπορούσε να είναι εκεί, ήταν εκεί.

Έμαθα από τη μικρή αλεπού. Έμαθα πολλά. Κυρίως πως, τελικά, ποτέ δεν ήμουν μόνη μου

ή ακόμα καλύτερα δεν ήμουν μόνο εγώ που ίσως ένοιωθα μόνη. 

Μου έμαθε πως είναι φοβερό συναίσθημα να έχεις δίπλα σου κάποιον που σε αγαπά πραγματικά και 

οποίος σε ωθεί να πραγματοποιήσεις τις επιθυμίες και τις τρέλες σου όταν εσύ διστάζεις...

Να λες: θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πραγματική πριγκίπισσα.

Και να απαντάει: Να γίνεις! 

Να λες: Δεν θα με ξεκάνει εμένα εκείνος. Εγώ θα τον ξεκάνω...

Και να απαντάει: Έτσι! Εσύ να τον ξεκάνεις!

Να λες: Θα ήθελα να εκπροσωπήσω τον Πρίαμο σε μια πρεσβεία σε άλλη πόλη, πιο μακριά από την Τροία,

αλλά φοβάμαι το άγνωστο...

Και να απαντάει: Να το κάνεις. Αν δεν το κάνεις, αν έστω δεν το ζητήσεις, θα το μετανιώνεις όλη σου τη ζωή

Να λες: Φοβάμαι πως ο στρατιώτης είναι πιο σημαντικός απ΄ οτι τολμάω να παραδεχθώ στον εαυτό μου 

Και να απαντάει: Να προσέχεις...απλά να προσέχεις γιατί σου αξίζει ότι καλύτερο.. 

Αυτή η Μαύρη Αλεπού ήταν πάντα δίπλα μου, όσα μίλια και να μας χώριζαν κατά καιρούς.

Να είσαι σαν την αλεπού θα πει ο Μακιαβέλι. Ε, λοιπόν, εγώ θέλω να είμαι σαν αυτή την Αλεπού. Γενναία,

με εξαίσιο πνεύμα και μια ψυχή πολύ καλύτερη για τον κόσμο που ζούμε...

Και αν χαίρομαι για κάτι είναι πως η Μαύρη Αλεπού μου σώθηκε από εκείνη την φριχτή ασέληνο νύχτα που έπεσε η Τροία... Εκείνη τη φριχτή νύχτα του Ιούνη. 

Ξέρω πως όπου κι αν βρεθώ, θα την κουβαλώ μέσα στην ψυχή μου. 

Έτσι και αλλιώς την έχω πάντα στην ψυχή μου γιατί μάλλον είναι η μόνη που έχει δει τι κρύβω σ' αυτήν..Ίσως γι αυτό να με αποκαλεί «Μικρό Ρακούν» και όχι Κασσάνδρα ... 

Να είσαι, λοιπόν, σαν την αλεπού. Τη Μαύρη Αλεπού.