Κυνηγώντας την αγάπη

Ορισμένες φορές νιώθω ότι με πνίγεις. Ναι, ότι με πνίγεις καλά άκουσες. Δεν ξέρω αν φταίει η αγάπη σου, δεν ξέρω αν φταίει το φέρσιμο σου, αλλά με πνίγεις. Νιώθω ότι όσα μου λένε τα μάτια σου είναι παραπάνω απ' όσα θέλω να ακούσω ή να αισθανθώ. Νιώθω ότι θες να βάλεις μέσα στο μυαλό μου κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω. Να βάλεις μέσα στο σώμα μου κάτι με το οποίο δεν μπορώ να ζήσω.

Ξέρεις νιώθω πως όσα κρύβεις στο μυαλό σου αγγίζουν ένα ανώτερο συναίσθημα που δεν μπορώ να το φτάσω. Ή μάλλον φοβάμαι να το φτάσω. Φοβάμαι πως θα μου μάθεις να πετάω και ξαφνικά θα πετάω μόνη.

Ναι, αυτό φοβάμαι. Μη μείνω μόνη.

Ίσως μετά απ όσα σου λέω να νομίζεις ότι δεν θέλω να είμαι μαζί σου. Ναι, έχεις δίκιο δεν αντέχω να είμαι μαζί σου. Αισθάνομαι μικρή στο δικό σου συναίσθημα, αισθάνομαι λίγη στην δική σου αγάπη, αισθάνομαι λιλιπούτια στο δικό σου κόσμο. Μακάρι να μπορούσα να σε φτάσω, μα η καρδία σου τρέχει πιο μακριά απ όσο εγώ μπορώ να τρέξω. Μάτωσαν τα πόδια μου, σκίστηκαν οι φτέρνες μου, λύγισαν τα γόνατα μου. Αλλά εγώ συνεχίζω να τρέχω πίσω σου. Τρέχω να προλάβω την αγάπη σου. Την έχω τόσο ανάγκη ειλικρινά. Την έχω τόσο ανάγκη που τη ζητάω μέρα-νύχτα.

Θέλω να γίνω σαν εσένα. Να μπορέσω να σου δώσω ότι λαχταράς και να μη νιώθω μικρή δίπλα σου. Θέλω να περπατάμε δίπλα- δίπλα, χέρι-χέρι, αγκαλιά. Αλλά δεν ξέρω αν το αξίζω. Δεν ξέρω αν μπορώ να σου προσφέρω ότι θες, δεν ξέρω αν μπορούμε να φτάσουμε μαζί στην δική σου εδέμ..