Το ρίσκο

Προσπαθούσα να τον σώσω. Να βρει τον εαυτό του. Όσο όμως έβρισκε εκείνος τον δικό του, εγώ έχανα τον δικό μου. Τελικά θέλει πολύ δύναμη να σώζεις ζωές. Ειδικά όταν αυτές χτίζονται πάνω στη δική σου. Δεν ήθελα να γίνω ένα σκαλοπάτι για την ευτυχία του, ήθελα να είμαι η ευτυχία του. Και εκείνος μου χαμογελούσε για να με ευχαριστήσει για τη ζωή που του χάριζα και όσο μου χαμογελούσε εγώ τον ερωτευόμουνα. Και κάποια στιγμή τον έσωσα. Φυλάκισα όμως τον εαυτό μου στη χειρότερη φυλακή που υπάρχει. Τον έρωτα.

Και όταν αυτός έφυγε με ευχαρίστησε με ένα φιλί και μου είπε πως είναι πια έτοιμος να πετάξει με τα δικά του φτερά. Εγώ όμως δεν ήμουν έτοιμη για να με αφήσει. Ήλπιζα ότι θα πέσει και θα ξαναγυρίσει, μα εκείνος πέταξε τόσο μακριά που ανθρώπου μάτι δεν μπορούσε να τον δει. Και τον έχασα.

Μετά ήρθε ένας άλλος. Και μου ζήτησε να τον σώσω. Ήμουνα βλέπεις πια ο γιατρός των πληγωμένων ψυχών. Και εγώ αρνήθηκα να τον σώσω, γιατί φοβήθηκα μην ξαναχάσω τον εαυτό μου. Και ο θεός του έρωτα με τιμώρησε για αυτό. " Δεν θα σου στείλω πότε ξανά κανέναν για να τον σώσεις", μου είπε, "αλλά δεν θα υπάρξει και κανένας για να σώσει εσένα".

Γιατί αν δεν σώσεις, δεν θα σωθείς. Και αν δεν δώσεις, δεν θα πάρεις. Ή μάλλον ίσως και να σώσεις, χωρίς να σωθείς και να δώσεις, χωρίς να πάρεις, αλλά αν δεν ρισκάρεις, πώς θα μάθεις;

"Το θέμα είναι να τολμάς. Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις."