Εθνική επέτειος. Μεγάλη κουβέντα. Πολλά λόγια, λίγες πράξεις, μικρή σημασία. Οι ζωές δεν έρχονται πίσω, οι ιδέες ξεφτίζουν, τις χρησιμοποιείς για πιεις έναν παραπάνω καφέ και να βρεις αφορμή να ακούσεις Ξυλούρη.
Οι Έλληνες στο άκουσμα της σημερινής επετείου χωρίζονται(κλασικό για τους Έλληνες).
Έχουμε αυτούς που μόλις έρχεται η 17 Νοέμβρη βγαίνουν με τα λάβαρα και θυμούνται το αίμα των φοιτητών και διακηρύσσουν τη σημασία της επετείου αυτής, υποβαθμίζοντας όμως τη σημασία των άλλων επετείων. Γι' αυτούς η μόνη αναζήτηση για την δημοκρατία και την ελευθερία προήλθε μέσα από το Πολυτεχνείο. Μονοδιάστατο και κοντόφθαλμο θα έλεγα. Δεν μπορείς να μην βλέπεις τους αγώνες των επαναστατημένων Ελλήνων του '21 και των "νέων Ελλήνων" του '40 που με το αίμα τους χαρίσαν σε εσένα και σε όλους μας την πολυτέλεια της ελευθερίας. Ξέρω ότι η σκέψη σου εξυπηρετεί μια ιδεολογία. Δεκτό. Έμαθα να δέχομαι την διαφορετικότητα, όχι όμως και να την αποδέχομαι.
Επόμενη κατηγορία οι λεγόμενοι "λάτρεις της πατριδογνωσίας". Έχω κάνει ιστορία, κουνούσα σημαιούλες στις παρελάσεις, τις λατρεύω και πιστεύω ότι μόνο αυτές έχουν σημασία, γιατί είναι πολύ κοντά χρονικά το '74 για να το ανακηρύξω ως επέτειο. Σιγά, ήταν κάποιοι φοιτητές που κάποια μέρα, με κάποια ιδεολογία, για κάποιους λόγους και με κάποια σκοπιμότητα αποφάσισαν να κλείσουν το πανεπιστήμιο τους. Δεν χύθηκε σταγόνα αίματος λένε, η χούντα ήταν καλή και ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Θα μπορούσα να πω και πάλι, " Δεκτό. Έμαθα να δέχομαι την διαφορετικότητα, όχι όμως να την αποδέχομαι." 'Οχι δεν θα το πω αυτή τη φορά, θα σας δώσω τροφή για σκέψη και θα σας αφήσω μόνους σας να δείτε ότι διαφωνείτε.
Και τέλος έχουμε την πιο φανταστική κατηγορία Έλληνα όλων των εποχών. Λατρεύεις όλες τις επετείους. Όλες. Ακόμα και την επέτειο για την ανακάλυψη της μερέντας (;). Σου αρέσει που γίνεται "τζέρτζελο" και βρίσκεις ευκαιρία να δεις και κανένα επετειακό ντοκιμαντέρ για να κάνεις και λίγο τον έξυπνο στους φίλους σου. Εσένα δεν σε κατηγορώ. Σε απαλλάσσω λόγω άγνοιας. Γιατί η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.
Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε ότι ακόμα και η θυσία ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να σώσει την χώρα του- και το εννοούσε- αξίζει. Καθόμαστε και τρωγόμαστε μεταξύ μας και διαλύουμε το σημαντικότερο όλων, την ενότητα μας. Το ΄21 και το ΄40 οι Έλληνες παλέψαν για την ελευθερία. Οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και τα ιδανικά διαφορετικά, μας άνοιξαν όμως τον δρόμο για την αναζήτηση της ελευθερίας του έθνους μας. Το ΄74 η ελευθερία είχε μια άλλη σημασία πιο προσωπική και πιο ιδιαίτερη. Και τότε οι Έλληνες παλέψαν για την ελευθερία τους.
Σήμερα οι Έλληνες δεν στερούνται της προσωπικής ή συλλογικής ελευθερίας τους. Έτσι λένε δηλαδή ή έτσι θέλουν να πιστεύουν. Μερικές φορές όμως υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε ή και άλλα που δεν θέλουν άλλοι να τα δούμε.
Μάθε να ξεχωρίζεις τις λέξεις, να μην ακούς την πρόταση, αλλά να νιώθεις το νόημα. Να βλέπεις το θέμα και όχι τις λεπτομέρειες. Να κοιτάς το δάσος και όχι το δέντρο.
Μην το κάνεις για κανέναν, μην ακούς εμένα, άκου τον εαυτό σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου