Οι κίτρινες σελίδες

Είναι δύσκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους. Είναι δύσκολο να δεις μέσα στην ψυχή τους. Μερικές ψυχές δεν ανοίγουν ποτέ. Κανείς δεν τις έχει δει και παραμένουν σκονισμένες. Σαν τα βιβλία που έχεις στη βιβλιοθήκη σου και δεν τα διαβάζεις. Το ότι έχουν αράχνες δεν σημαίνει ότι δεν είναι όμορφα. Το ότι μπορεί να κιτρίνισαν οι σελίδες δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να τις διαβάσεις, το ότι μυρίζουν από την κλεισούρα δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να τους βάλεις άρωμα για να μοσχοβολίσουν. Νομίζω ότι εμείς δίνουμε ομορφιά στα πράγματα. Και εμείς τους την παίρνουμε. Έτσι και με τις ψυχές των ανθρώπων. Εγώ πιστεύω στην αλλαγή. Αν θες, μπορείς. Και οι αλλαγές ξεκινούν από μέσα προς τα έξω -όπως συνηθίζω να λέω. Και δεν χρειάζεται να σε αλλάξει κάποιος άλλος, μπορείς και μόνος σου. Ένα πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι, να λένε στους άλλους ότι μπορούν. Που ξέρεις μπορεί κάποιος να δει μια καθαρή γωνιά στην σκονισμένη σου ψυχή και να κάτσει να ξεκουραστεί. Θα τον διώξεις; Μην απομακρύνεις τους ανθρώπους επειδή θεωρείς ότι δεν μπορείς να τους προσφέρεις πράγματα. Ίσως εκείνοι να έχουν βρει τη δική τους καθαρή γωνιά στην ψυχή σου.

Σου φαίνεται δύσκολο το ξέρω, αλλά όλα είναι δύσκολα αν δεν τα προσπαθήσεις. Ο καθένας μας θεωρεί την ψυχή του αρκετά σκονισμένη για να τον σώσει κάποιος. Δεν χρειάζεται να σε σώσει κάποιος όμως αν δεν αποφασίσεις ο ίδιος να σωθείς.

Και άσε με να σου πω και ένα μυστικό. Δεν χρειάζεσαι κανέναν περισσότερο από τον εαυτό σου. Αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποιον που να αντέχει να είσαι ο εαυτός σου.