Ο βηματισμός

Έτρεχε. Όπως τρέχουν όλοι όσοι βιάζονται. Όπως τρέχουν όλοι οι άνθρωποι που φοβούνται μη δουν τη ζωή τους να χάνεται μπροστά από τα μάτια τους. Φοβόταν μην περάσει ο καιρός. Και είχε ξεχάσει το πιο σημαντικό, πως σημασία δεν έχει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Όσα χρόνια και αν περάσουν και όσα και να προσπαθήσεις να κάνεις, οι πράξεις σου δεν έχουν νόημα αν δεν έχουν ποιότητα. Αν δεν έχεις μια όμορφη κουβέντα να ακούς το πρωί, λίγο ήλιο στο παράθυρο, ένα ζεστό καφέ, ένα γλυκό χαμόγελο.

Είχε γίνει και αυτός συνηθισμένος. Όλοι γίναν έτσι γιατί χάσαν την ουσία.

Η ουσία φίλε μου είναι σοβαρό πράγμα και αν την χάσεις δεν γίνεται να την ξαναβρείς.

Και ενώ αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει αυτός, άρχισε να τρέχει εκείνη. Και αυτός δεν μπορούσε να την προλάβει, γιατί και εκείνη βιαζόταν να προλάβει τη ζωή, τη ζωή που δεν μπορούσαν να έχουν μαζί γιατί εκείνος δεν έτρεχε πια.

Κάποια στιγμή τον είδε να κουράζεται να τρέχει πίσω της και αποφάσισε να σταματήσει. Εκείνος όμως από πείσμα άρχισε να τρέχει όλο και πιο γρήγορα. Δεν έφτανε πουθενά. Απλά την εκδικούνταν. Δεν μας αρέσει οι άνθρωποι να μην μπορούν να μας δώσουν αυτά που θέλουμε. Αλλά στ' αλήθεια ποτέ δεν τους ρωτήσαμε και αν θέλουν ή μπορούν. Γιατί κοιτάμε τον ευατό μας. Γι'αυτό. Μην το παίζεις υπεράνω. Τον εαυτό σου κοιτάς και εσύ γι' αυτό άρχισες να τρέχεις.

Έτσι είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων. Όταν ο ένας τρέχει, ο άλλος δεν μπορεί να τον προλάβει και όταν αποφασίσει να σταματήσει ο ένας, τρέχει ο άλλος. Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ο ένας τον άλλο και οι σχέσεις χάνονται. Θέλει πολύ προσπάθεια να ρυθμίσεις το βηματισμό σου με του άλλου. Αλλά έχει μια σοβαρή και μόνη προϋπόθεση, να θέλεις.

Αν δεν θέλεις, καλύτερα βάδισε μόνος σου.