Το αντίο

Ήταν εκείνη η ίδια φιγούρα που έβλεπε στα όνειρα της. Σαν εκείνες τις σκιές που δεν ξέρεις από που ήρθαν και πόσο θα σε ακολουθούν. Τον κοίταζε και αναρωτιόταν γιατί να είναι αυτός. Ήταν πολλά που περίμενε και πολλά που δεν περίμενε να έρθουν. Όλα εκείνα τα άσχημα που δεν θες να σου τύχουν και τα τρως καμιά φορά στη μάπα. Εκείνα που δεν θες να συναντήσεις ποτέ και ξαφνικά τα αφήνεις να σε πλημμυρίσουν. Της είχε ξανασυμβεί. Να αυτό να χάσει τον εαυτό της. Και δεν της άρεσε. Είχε πει ποτέ ξανά. Ξέρεις είναι εύκολο να λες ποτέ εγώ. Κι όμως ναι εσύ.

Είναι αυτό που λένε, "ότι κοροϊδεύεις, το λούζεσαι". Αυτό ακριβώς ήταν.

Αυτό που δεν της είχε ξανασυμβεί και τρόμαζε ήταν αυτό το συναίσθημα που βλέπεις ότι είσαι ο χαμένος του παιχνιδιού και δεν το σταματάς.

Ένιωθε υπεύθυνη όμως για τον εαυτό της και τα συναισθήματα της. Ήξερε που πάει και τι θα συμβεί. Απλά περίμενε καρτερικά τη μέρα που για άλλη μια φορά θα επιβεβαιωνόταν ότι έκανε λάθος. Ήξερε ότι η μέρα αυτή δεν θα αργούσε.

Σήμερα θα του έλεγε αντίο. Εκείνος δεν το ήξερε. Τίποτα δεν ήξερε και τίποτα δεν φανταζόταν. Τους ανθρώπους που αποχωρίζεσαι δεν πρέπει να τους το λες με λόγια. Τα λόγια πληγώνουν, οι λέξεις πονάνε. Οι λέξεις σε κρατάνε πίσω, τις λέξεις δεν τις ξεχνάς. Θα τον κοίταζε στα μάτια και του έλεγε αντίο χωρίς πολλά λόγια. Μόνο με το βλέμμα. Δεν πειράζει. Εκείνη θα το έλεγε από μέσα της. Ήταν άσκοπο να ξοδεύει τον εαυτό της εκεί. Θα έφευγε.

Το εννοούσε. Τι να περίμενε άλλωστε;

Θα του χαμογελούσε για τελευταία φορά, θα άκουγε τη φωνή του και θα έφευγε. Και δεν την πείραζε που αυτό το παραμύθι θα είχε λυπημένο τέλος και η πριγκίπισσα και ο πρίγκιπας δεν θα έμεναν μαζί, γιατί τα πραγματικά παραμύθια δεν έχουν αίσιο τέλος ή  μάλλον δεν έχουν καθόλου τέλος.

Μέσα της βαθιά ήλπιζε πως τελευταία στιγμή κάτι θα έλεγε. Αλλά τον ήξερε πια καλά για να πιστεύει σε απάτες. Θα γυρνούσε την πλάτη του και θα έφευγε, εκείνη θα καθόταν ακίνητη να τον κοιτάζει να απομακρύνεται, ενώ εκείνος δεν θα γύριζε ποτέ να δει πίσω. Γιατί απλά δεν ήθελε. Γιατί όταν θες ψάχνεις αφορμές και όταν δεν θες βρίσκεις αιτίες.