Οι αναλώσιμοι

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλο σαν να είναι αναλώσιμα υλικά. Είναι που νομίζουν ότι όλα αντικαθίστανται. Σαν κάτι που αν το χάσεις, μπορείς να το ξαναβρείς. Μα συνήθως αυτό το βλέπει ο ένας. Γιατί αν δούμε τις σχέσεις σαν μια παρτίδα τάβλι, δεν γίνεται να κερδίσουν και οι δύο.

Σχέσεις. Και τί είναι η σχέση; Βγαίνει από το ρήμα έχω. Σημαίνει δηλαδή ότι έχω έναν άνθρωπο. Και ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι έχει κάποιον άνθρωπο δικό του; Ποτέ δεν θα μάθεις αν τον έχεις ή οχι. Ή μπορεί να νόμιζες ότι τον είχες και να μην τον είχες ποτε.

Άρα για να έχεις σχέση πρέπει να "έχεις" έναν άνθρωπο. Δικό σου. Μαζί σου. Δίπλα σου. Μα είναι τόσο δύσκολο να κρατήσεις έναν άνθρωπο κοντά σου όσο είναι και να τον φέρεις.

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι περίπλοκες.

Μα ίσως να είναι έτσι γιατί το μυαλό του ανθρώπου είναι περίπλοκο. Σκέφτεσαι τόσα που δεν θα έπρεπε, ενώ απλά θα μπορούσες να σκεφτείς ορθολογικά και να βοηθήσεις τον εαυτό σου να σωθεί από περιττούς προβληματισμούς.

Παλιότερα είχα πει πως αν δεν ρισκάρεις πως θα μάθεις; Μα το ρίσκο είναι μεγάλο πράγμα. Θέλει κότσια και δεν τα έχεις καλύτερα να κάτσεις στον καναπέ σου.

Ίσως και το βόλεμα του αναλώσιμου να έρχεται ως αναγκαίο κακό επειδή οι άνθρωποι δεν μάθαν να προσπαθούν. Να πολεμούν και να χάνουν. Ίσως φοβούνται μη πληγωθούν.

Ο καθένας κρύβει μια ιστορία πίσω του. Εγω δεν καταδικάζω κανέναν. Άλλωστε πως θα μπορούσα;