Και οι άντρες πληγώνονται

 

"Προσπάθησα να βρω έναν λόγο για να παραμείνω μαζί σου. Και όταν λέω μαζί σου εννοώ νοερά. Γιατί μαζί σου δεν ήμουν ποτέ στην πραγματικότητα ή μάλλον εσύ δεν ήσουν ποτέ εδώ. Εγώ πάντα ήμουν εκεί για να ακούσω την κουβέντα σου, το γέλιο σου, τη σαχλαμάρα σου, την καλοσύνη σου. Ακόμα και όταν εσύ δεν έβλεπες, δεν ήξερες, δεν έμαθες. Τους ανθρώπους τους κρατάνε οι στιγμές. Εγώ δεν θυμάμαι τίποτα από σένα. Ένα κενό μόνο. Τα σβησμένα σου τσιγάρα, τα βρεγμένα σου μάτια, μεταμεσονύχτιες βρισιές, χειρονομίες, ματιές που θες να σταματήσουν το χρόνο, χέρια που γραπώνουν το σώμα για να μην φύγει ποτέ, λόγια που μαχαιρώνουν την απόσταση, συναισθήματα που λυγίζουν τις διαφορές..

 

Όταν ήμασταν παιδιά παρακαλούσαμε να χαλάσει ο καιρός, να μην πάμε σχολείο, να κάτσουμε σπίτι, να χάσουμε μάθημα. Μισώ τη βροχή. Ο καιρός αλλάζει και οι πληγές πονάνε. Ο αέρας τις φυσά και δεν κλείνουν.

 

Οι άνθρωποι πληγώνουμε ο ένας τον άλλο. Ίσως και αυτό να είναι το τίμημα του έρωτα. Ο έρωτας είναι άσχημος και πονάει πολύ. Η αγάπη απαλύνει τον πόνο και ενώνει τους ανθρώπους. Ο έρωτας είναι αιμοβόρος όμως. Όταν μου λες πως μ' αγαπάς δεν σε πιστεύω γιατί η αγάπη δεν πληγώνει. Ο έρωτας όμως είναι αμείλικτος. Δεν θέλει την ευτυχία σου. Και αν σου πω πως εγώ θέλω τη δική σου θα με πιστέψεις; Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένη και χαρούμενη. Θέλω να χαμογελάς. Να είσαι αυτό που είδα όταν σε πρωτοαντίκρισα. Να είσαι αυτό που βλέπω όταν σ 'αντικρίζω. Και όταν μου θυμώνεις μικρή πριγκίπισσα δεν μπορώ να σε μαλώσω. Αλλά θέλω όλα αυτά να είναι όταν είσαι μαζί μου. Γιατί όταν σε βλέπω να γελάς μακριά μου λιώνω. Γιατί θέλω απελπισμένα να νιώσω πως είμαι η αιτία για την ευτυχία σου. Γιατί θέλω απελπισμένα να νιώσω πως μετράω ως κάτι στη ζωή σου.

 

Θα ήθελα πολύ ν' είχα κάτι να θυμάμαι από σένα, αλλά σου είπα δεν έχω τίποτα. Μόνο το χαμόγελο σου και τα μάτια σου που ήταν έτοιμα να κλάψουν. Και αν σε πληγώνω δεν το κάνω επίτηδες, βλέπεις ο έρωτας είναι εκδικητικός. Εύχομαι όμως να είσαι χαρούμενη. Ξέρεις κατά βάθος πως δεν ήταν μόνο έρωτας. Και ας μην το είπες ποτέ. Και ας έβαλες το κραγιόν σου και ας έκανες τον κλόουν για να μου δείξεις ότι ήμουν ένα τίποτα και να με πληγώσεις. Πάντα ήξερες και ας τ' αγνοούσες πως ήμουν το πιο σωστό τίποτα που γνώρισες ποτέ."

 

Κοίταξε την πόρτα μια φορά ακόμα και έφυγε. Πάλι δεν χτύπησε το κουδούνι. Πάλι κοιμήθηκε στ' αμάξι.

Γύρισε και κοίταξε την σφαλισμένη πόρτα της πολυκατοικίας και ψιθύρισε "Και οι άντρες πληγώνονται".