Κάτω από Χριστουγεννιάτικο δέντρο χιλιάδες ευχές σωριάζονται σε δώρα για μεγάλους και παιδιά. Μέσα από τα γυαλιστερά του λαμπιόνια βλέπεις τις ευχές σου και στις πολύχρωμες μπάλες του καθρεφτίζεις τα όνειρα σου. Το τζάκι καίει και σε ζεσταίνει από το κρύο του χειμώνα, αλλά δεν μπορεί να σε ζεστάνει από την ψύχρα των ανθρώπων. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την ψύχρα των ανθρώπων. Την αποξένωση και τη μοναξιά. Το τηλέφωνο που σήκωσες και δεν πήρες ποτέ, το μήνυμα που έγραψες και ποτέ δεν έστειλες. Την καληνύχτα που δεν είπες εκεί που έπρεπε. Τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης, αλλά και μοναξιάς. Μέρες διασκέδασης, αλλά και περισυλλογής. Παίρνεις μια απόσταση από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου που πέρασαν και ζυγίζεις τα πεπραγμένα σου. Που γέρνει η ζυγαριά και τι έχεις κερδίσει; Μπορεί να μην κέρδισες και τίποτα τελικά ή να κέρδισες αλλά να μην μπορείς να το δεις.
Όντως μερικά πράγματα οι άνθρωποι δεν τα βλέπουμε με τη μία. Πρέπει να φας πολλές φορές το κεφάλι σου για να καταλάβεις οτι έτσι πως πας μπορεί και να το σπάσεις. Πρέπει να παραπατήσεις πολλές φορές για να καταλάβεις οτι μπορεί και πέσεις. Μακάρι οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονταν τα πράγματα με την πρώτη. Δεν θα είχαμε τότε τόσα προβλήματα. Τόσες άλυτες εξισώσεις στις ζωές των ανθρώπων. Εξισώσεις με συντελεστές τα κομμάτια της ζωής τους που τα παίζουν δίνοντας τους διάφορες μεταβλητές μέχρι να καταλήξουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Πόση προσπάθεια μπορεί να χρειαστεί όμως άραγε για να καταλήξεις έγκαιρα στο επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς να χρειαστεί πολλές φορές να φτάσεις τον εαυτό σου στα όρια του;
Τα σοκάκια γυαλίζουν από τη βροχή και ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια για να γιορτάσει.Οι άνθρωποι δίνουν αγάπη. Δίνουν δώρα, δίνουν χαμόγελα. Στο τέλος της μέρας δίνουν και μια καληνύχτα.
Μην αφήνετε αυτούς που αγαπάτε χωρίς καληνύχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου