Συνέντευξη με μια συγγραφέα

Η Τζένη ήταν συγγραφέας. Η ζωή της είχε δώσει απλόχερα τα πάντα εκτός από ένα, την αγάπη. Τι συνηθισμένη ιστορία, θα έλεγε κανείς, για μια συγγραφέα να αποτελεί μια πληγωμένη ύπαρξη που εμπνέεται από τις προσωπικές της εμπειρίες. Βέβαια, δεν ήταν ακριβώς έτσι. Ήταν περίπου έτσι. 

Η Τζένη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Όχι, γιατί ήταν κατά του γάμου, αλλά γιατί ήταν κατά του συμβιβασμού. Δεν ήθελε να συμβιβαστεί με τα λίγα. Και ήξερε μέσα της πως δε γίνεται να υπάρχει μόνο αυτό. Το είχε δει μέσα στα βιβλία της, στους ήρωες της που παίρνανε σάρκα και οστά, στις ιστορίες τους που γινόταν πραγματικότητα, στις ζωές τους που βρίσκαν νόημα και στις ανάγκες τους που πραγματοποιούνταν. Δεν γίνεται οι άνθρωποι να είναι τόσο λίγοι, τόσο ρηχοί. Κάπου θα υπάρχει κάτι περισσότερο. 

Το χειρότερο ήταν πως αυτό το περισσότερο το είχε γευτεί. Είχε δει την αγάπη και την στοργή στα μάτια ενός άντρα. Από τότε ήξερε να συγκρίνει τα βλέμματα σε όποιον γνώριζε και έτσι καταλάβαινε από που έπρεπε να αποχωρήσει. Και αποχωρούσε σχεδόν πάντα εκείνη. Μα και γι' αυτούς που είχαν την ψευδαίσθηση ότι την παράτησαν, είχε να τους πληροφορήσει πως κάναν λάθος. Ακόμη και όταν την παρατούσαν εκείνη τους είχε αναγκάσει. Και σε αυτό κατέληξε μετά από χρόνια. Μέσα της δεν τους ήθελε. Δεν είχε δύναμη να τους κρατήσει, γιατί δεν ήθελε. 

Μέσα της ήξερε πως όλα τελειώνουν, πως όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Κάθε ειδύλλιο είναι καταδικασμένο να τελειώσει. Οι άνθρωποι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλο για λίγο. Γεύονται την πικρία ή την γλύκα των συναισθημάτων και μετά απομακρύνονται για να γευτούν κάτι άλλο. Και το είχε πάρει απόφαση πως έτσι ήταν τελικά. 

Μα με εκείνον δεν ήταν έτσι. Μια φορά στη ζωή σου θα συναντήσεις μια πέτρα που θα θέλεις να ξαποσταίνεις κάθε φορά που σε κουράζει η ζωή. 

Είχαμε γίνει φίλες. Μια μέρα την ρώτησα για εκείνον.

"Δεν κατάλαβα ποτέ", μου είπε. "Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ένιωσα έτσι. Δεν ήταν με την πρώτη ματιά. Δεν ήταν με την πρώτη επαφή. Δεν κατάλαβα ποτέ. Ήξερα μόνο πως μετά από κάθε αποτυχημένο εραστή είχα μια πόρτα που θα άνοιγε χωρίς πολλά ερωτηματικά, έναν ψυχολόγο, έναν φίλο, τον άνθρωπο μου. Μια ευθεία γραμμή χωρίς να κομπιάζεις να εξομολογηθείς το γιατί ήρθες και τι θες. Ένιωθα την πόρτα της ζωής μου μονίμως ανοιχτή. Κακό πράμα. Ελπίζω να μη το μάθει ποτέ. Δε θέλω να φανώ διαθέσιμη. Όχι δεν είναι αυτό, δεν είμαι διαθέσιμη. Μου χτύπησε και του την έκλεισα την πόρτα πολλάκις. Μα όταν την ανοίγω ξέρω να ξεχωρίζω πότε έρχεται για μένα, πότε έχει την ανάγκη μου και πότε 'έτσι γιατί περνούσε'. Ήταν όμως κάτι, κάτι που τραβούσε τόσο πολύ τον εαυτό μου πάνω του. Ήταν το καλύτερο κομμάτι της αποτυχίας μου. Αν ήταν δίσκος στο πικ απ, θα τον έβαζα ξανά και ξανά από την αρχή. Θα μπορούσα να μιλάω μαζί του ώρες, να μην τον αγγίζω απλά να του μιλάω. Κάθε φορά που με κάνει και γελάω προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω ξαναγελάσει τόσο. Ηλιθιότητες θα μου πεις. Τι θα πει, αδιέξοδοι έρωτες; Τι θα πει, δεν πάμε πουθενά; Τι θα πει, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί; Τι θα πει, σε νοιάζομαι; Τι θα πει, σ' αγαπάω; Ειλικρινά δεν κατάλαβα και ποτέ για να σου εξηγήσω. Άφησα για χρόνια τη ζωή μου να κυλάει έτσι. Ήλπιζα κάθε φορά να αλλάξει κάτι να μείνω κάπου, να θεωρήσω ένα σπίτι δικό μου, μόνο δικό μου. Μα κάθε φορά εμφανιζόταν εχθροί. Ήταν εικόνες, συναισθήματα, άνθρωποι και ήταν όλοι τους πιεστικοί. Με πατούσαν, με πίεζαν και ο καθένας ήθελε να εξυπηρετηθεί το δικό του. Άλλοι θέλαν μια καλή κοπέλα που να μη μιλάει, άλλοι μια εύκολη γυναίκα της στιγμής, άλλοι μια γυναίκα αναλώσιμη μέχρι να τους κάτσει κάτι καλύτερο, άλλοι δε θέλαν τίποτα συγκεκριμένο, μα το κεφάλι τους ήσυχο από τις σκοτούρες μιας γυναίκας. Και έτσι κατάλαβα με τα χρόνια πως κανείς δεν ήθελε να ρωτήσει ή να μάθει τι ήθελα εγώ. Και δεν με πείραξε να σου πω την αλήθεια γιατί και εγώ πια δε δίνω και πολύ σημασία στο τι θέλουν. Να ερωτευτείς στη ζωή σου. Μα να προσέξεις πολύ ποιόν θα ερωτευτείς. Γιατί ότι ερωτευτείς κάποια στιγμή θα χρησιμοποιηθεί έναντίον σου. Πάντα θα είσαι αδύναμη να αντιμετωπίσεις κάποια πράγματα. Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχεις ξεπεράσει ακριβώς. Κάτι που το άφησες στο πίσω μέρος του μυαλού σου χωρίς να το αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο. Ακόμη και όταν νομίζεις πως το αντιμετώπισες, κάποια στιγμή θα καταλάβεις πως δε μπορεί να ξεκουμπιστεί εύκολα από το μυαλό σου. Θέλει πολύ δουλεία για να κλείσεις μια πόρτα, φίλη μου. Κάποιες πόρτες μένουν ανοιχτές και συνήθως όταν δεν έχεις ανοίξει άλλες για να τις αντικαταστήσεις. Βέβαια, κάποιες πόρτες δεν μπορούν να αντικατασταθούν. Κάποιοι άνθρωποι είναι σα τα παζλ. Κολλάνε μαζί, γιατί δεν ταιριάζουν άλλου."

Αφού τελειώσαμε τη συζήτηση μας, κατάλαβα πως είναι όντως καλή συγγραφέας όχι γιατί είχε πολλά ψυχολογικά αποθέματα και πολλές εμπειρίες, αλλά επειδή είχε αντιληφθεί τη ζωή.