"After all, tomorrow is another day"

"Τελευταία είχα πιάσει τον εαυτό μου να τα βρίσκει με τη μοναξιά. Δεν ήμουν ποτέ μοναχική και ούτε ήθελα να γίνω. Αντιθέτως, αυτό που φοβόμουν περισσότερο από όλα ήταν η μοναξιά. Πρόσφατα όμως ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό, έναν μοναχικό εαυτό. Και εκεί κατάλαβα πως το να είσαι μοναχικός δε σημαίνει ότι σου αρέσει η μοναξιά. Δε μου άρεσε η μοναξιά, αλλά μοναχική ένιωθα. Ξέρω πως είναι αντιφατικό, μα και τι δεν ήταν στη ζωή μου;  

Καθόμουν μόνη μου και κοίταζα το κενό. Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συνουσία του μυαλού και της καρδιάς μου έβρισκα απαντήσεις στα πιο μεγάλα ερωτήματα της ζωής μου. Όταν επανερχόμουν στην πραγματικότητα ξαναγινόμουν ένα με τη ρεαλιστική υπόσταση της καθημερινότητας μου. Κολλούσα πάνω στις αδρές γραμμές των οριζόντων μου φοβούμενη να ξεφύγω από αυτές γιατί αν το έκανα μπορεί να μου συνέβαινε κάτι κακό. Φοβόμουνα να τεστάρω την αντοχή μου στη μοναξιά και να βγω έξω από τη "ζώνη ασφαλείας" μου. Ήμουν καλά εκεί, στο σπιτάκι μου, στη ζωούλα μου σε όλα όσα... 

Και μια μέρα ξέφυγα τόσο που δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου ρε γαμώτο. Και ήταν τόσα όσα άλλαξα που νόμισα και εγώ η ίδια πως είμαι μια άλλη. Έπιασα ακόμη και τον εαυτό μου να μιλάει για μένα αλλιώς. Σα να μην είμαι εγώ. Και τι να σου εξηγήσω και τι να καταλάβεις αφού δε το μπορείς και δε το αισθάνεσαι. Και εγώ -το ξέρεις- προσπάθησα να σε καταλάβω και να με καταλάβεις, αλλά εσύ απέτυχες. Και εγώ απέτυχα όμως. Εγώ απέτυχα σε ένα και βασικό, στο να σου δείξω πως πέτυχα να σε καταλάβω. Και στην πραγματικότητα όλα αυτά δεν θα ήταν τόσο ακαταλαβίστικα αν πραγματικά καταλάβαινες. Γιατί τα βράδια σε κοίταζα που κοιμόσουν και καταλάβαινα. Καταλάβαινα τη σιωπή σου περισσότερο από τα λόγια σου. Γιατί τα λόγια σου ήταν μετρημένα. Δε λέγαν και πολλά. Ότι ήθελες να πεις το έλεγες με τα μάτια σου και σου το ορκίζομαι στο θεό που πιστεύω πως εγώ είδα θα μάτια σου τη μεγαλύτερη αλήθεια του κόσμου, την κοροϊδία. Και στα λέω όλα αυτά τώρα, αλλά μη θαρρείς πως δε τα έχω σκεφτεί από μήνες τώρα. Καιρό προσπαθούσα να στα πω αλλά κόμπιασα. Και τι να σου πω άλλωστε; Και τι να καταλάβεις; Ήθελα απλά μια μέρα να κλάψω πολύ για να νιώσω πως τα δάκρυα μου θα κολλήσουν τα σπασμένα μου κομμάτια. 

Όχι ρε γαμώτο δεν είμαι κλαψιάρα. Είμαι δυνατή και από αξιοπρέπεια ένα σωρό. Έπνιξα όλη μου την πίκρα σε μια αξιοπρέπεια. Σε αυτή που είχα εγώ και όχι εσύ. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Ξέρεις στη ζωή όλα είναι κατά βάση υποκειμενικά ακόμη και η αξιοπρέπεια. Και οι άνθρωποι έχουν επιλεκτική αίσθηση, μνήμη και δράση. 

Αλλά γιατί στα λέω όλα αυτά δε κατάλαβα, αφού και πάλι δε θα καταλάβεις. Και γιατί να καταλάβεις; Πάνε χρόνια που δε με κατάλαβες, αιώνες ολόκληροι και είκοσι μέρες. Και εγώ είχα τόσα κρατημένα μέσα μου που δεν τα είπα ποτέ σε κανέναν και έναν εγωισμό να φεύγω πάντα πρώτη και να παρατάω τους ανθρώπους. Να τους αφήνω πριν με πληγώσουν. Και εγώ ρε γαμώτο το προσπάθησα, αλλά δε με άφησες. Και ήσουν τόσο ειλικρινής που γέλασες και το ένστικτο μου. Μα αν μπορείς εξήγησε μου ένα πράγμα και να τελειώνουμε με αυτή την κουβέντα γιατί σε έχω σίγουρα ζαλίσει, μπήκες ποτέ στη θέση μου; 

Αλλά τι ρωτάω; Μαλακίες. Και σε ζάλισα για το τίποτα τελικά, ξέρω θα πάρεις το ίδιο ύφος πάλι και εγώ θα σου ρίξω ένα βρισίδι και θα φύγω. Αυτό το βρισίδι που δεν έριξα ποτέ.

Και όλα αυτά δε θα στα πω ποτέ. Γιατί στα λέω συνέχεια. Και γιατί τα ακούς στο μυαλό σου και τα ξέρεις και βαριέμαι να στα υπενθυμίζω. Γιατί μπορεί να αγνοείς τα βασικά, αλλά είχες καταλάβει ένα πράγμα και αυτό ήταν αλήθεια, δεν έλεγα ψέματα."

Σπάραξε πάλι. Κάθε φορά τα ίδια. Δε μπορούσα να την βλέπω έτσι. Της είπα να μείνει και απόψε εδώ, δεν ήθελε να μείνει μόνη της. Ξημέρωνε και νύχτωνε σε ένα παράθυρο κοιτώντας το απέναντι παγκάκι αυτό που ερχόταν τις νύχτες εκείνος και της τραγούδαγε παλιά. Παλιά που οι νύχτες είχαν φως και οι μέρες λάμπανε σαν τα πιο φωτεινά αστέρια. Αλλά η μέρα έχει ακόμη φως και ακόμη και αν η νύχτα έχει σκοτάδι, αύριο θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα. Το είπε και η Σκάρλετ ο' Χάρα στο Όσα παίρνει ο άνεμος: "After all, tomorrow is another day".