Το όνομά μου είναι Κασσάνδρα...

Το όνομά μου είναι Κασσάνδρα και η μοίρα μου είναι αυτή: 
να βλέπω το τέλος πριν την αρχή. 

Το όνομά μου είναι Κασσάνδρα και είμαι κόρη του Πριάμου και 
της Εκάβης, βασιλέων της Τροίας.

Εμέ αξίωσε ο Μεγάλος Δίας να επιζήσω από την καταστροφή της
 πόλης μου από τους Αχαιούς για 

να διηγηθώ την ιστορία της. 

Και εμένα καταράστηκε ο θεός Απόλλωνας να βλέπω 
τα μελλούμενα αλλά κανείς να μη με πιστεύει.
Ίσως, αν δεν τον είχα αρνηθεί, ίσως να είχα σώσει την πόλη μου... 

Θα είχα σώσει την πόλη μου γιατί οι Τρώες θα άκουγαν
τις προειδοποιήσεις μου και εκείνο το 

πρωινό του Ιούνη δεν θα έβαζαν το ξύλινο άλογο που τάχα 
ήταν αφιερωμένο στη θεά της Σοφίας. 

Και αν δεν το είχαν βάλει μέσα στην πόλη
ποτέ δεν θα είχε ακολουθήσει 
η φριχτή ασέληνος νύχτα του Ιούνη που ακολούθησε...
Η ασέληνος νύχτα του 1218 π.Χ. 

Μια μέρα που το βλέπω καθαρά και στο μέλλον θα σημαδευτεί
από σημαντικές μάχες για την 

ανθρωπότητα...μάχες που θα ορίσουν τον ρου της ιστορίας.

Ωστόσο, όλα αυτά θα συμβούν αρκετά χιλιάδες χρόνια μετά. 
Η πόλη μου έπεσε σήμερα στα χέρια 

των Αχαιών που κίνησαν για να πάρουν πίσω μια άπιστη γυναίκα. 
Αλλά μήπως και η κόρη του 

Τυνδάρεω – ή για πολλούς του Διά –δεν ήταν και αυτή ένα πιόνι στα χέρια των Θεών;
Η θεά του Έρωτα δεν την έταξε στον Πάρη για της δώσει το μήλο της καλλίστης;

Και η κόρη του Τυνδάρεω ήρθε στην Τροία.
Την Τροία την οποία ο αδερφός μου ο Έκτορας 

υπερασπίστηκε όλα αυτά τα χρόνια με όλες τους τις δυνάμεις.
Την Τροία που έχασε τόσους νέους 

και νέες από τα χέρια των Αχαιών. 

Άλλους του έσφαξαν, άλλους τους πήραν αιχμάλωτους. 

Ανάμεσά τους και εκείνος.

Εκείνος...μια ευγενική ψυχή, με πνεύμα υψηλό 
και ένα βλέμμα τόσο γαλανό όσο ο ουρανός...

Ένας νέος σεβαστός και αγαπητός στην Τροία. 

Εκείνος που ίσως ποτέ να μην είχα
γιατί ήμουν ιέρεια του θεού Ήλιου..

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον αντίκρισα όταν ήρθε στον ναό 
να φέρει αφιερώματα στο θεό

επειδή βγήκε ζωντανός από μια δύσκολη μάχη.
Πρέπει να ήταν λίγοι μήνες πριν την φριχτή ασέληνο νύχτα.
Μιλήσαμε και για πρώτη φορά δεν φοβήθηκα να πω σε άνθρωπό κάτι.
Μου είπε πως πίστευε αυτά που έλεγα και ξέρω πως το εννοούσε. 
Και όσο πιο πολύ τον γνώριζα
τόσο πιο πολύ με φόβιζαν τα σημάδια των θεών
πως η πολιορκία της Τροίας πλησίαζε στο τέλος της.
Σε ένα τέλος το οποίο 

ενδεχομένως να μην ήταν αυτό που ήθελαν οι Τρώες. 

Θυμάμαι την πρώτη φορά που παρατήρησα το χρώμα των ματιών του.
Ένα γαλάζιο τόσο ανοικτό 

όσο ο ουρανός που μας αξίωσε να βλέπουμε ο Δίας.
Ένα γαλάζιο που για πρώτη φορά δεν με φόβισε. 

Και οι ώρες έγιναν μέρες, οι μέρες μήνες και οι μήνες εποχές...
Φευ!
Μόνο δυο εποχές προλάβαμε να δούμε μαζί..

Τώρα αφήνω πίσω μου μια κατεστραμμένη Τροία.
Αφήνω πίσω όλα όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε. 

Την φιλία που δεν πρόλαβε να στεριώσει,
την αγάπη που δεν πρόλαβε να ανθήσει.

Έχε γεια αγαπημένε μου Τρώα. Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου
οι Αχαιοί να σε λυπηθούν και 

να σε κρατήσουν ζωντανό, δούλο σε κάποιο παλάτι.
Ελπίζω να μη σε σκοτώσουν. 

Ελπίζω. Αντοχή να δω το μέλλον σου δεν έχω γιατί ξέρω
πως αν δω Θάνατο δεν θα το αντέξω.

Να είσαι καλά αγαπημένε. 

Εγώ θα κουβαλώ πάντα μέσα στη ψυχή μου τις κουβέντες μας.
Όλα όσα έγιναν, όλα όσα δεν 

πρόλαβαν να γίνουν.

Κι αν είμαι τυχερή στη νέα πατρίδα που ταξιδεύω,
ίσως να βρω της άρνης το νερό και σε ξεχάσω. 

Ίσως το νερό αυτό με βοηθήσει να ξεχάσω
τι χρώμα έχουν τα μάτια σου,
ώστε η θάλασσα να μη με

πονά όταν την κοιτώ.
Και αν πάλι ούτε της άρνης το νερό με βοηθήσει,
τότε είμαι πρόθυμη να

 στερηθώ τον ουρανό και τη θάλασσα
για να καταφέρω να ξεχάσω το χρώμα των ματιών σου. 

Να καταφέρω να ξεχάσω...

Όχι, για πολύ όμως.
Τη μοίρα που με περιμένει στην Ελλάδα την ξέρω.

Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ μέχρι το τέλος, σου το ορκίζομαι. Μη φοβάσαι.

Πάντα ήμασταν στρατιώτες εμείς.
Εσύ του Πριάμου και εγώ του Απόλλωνα.

Μην φοβάσαι για εμένα.
Εγώ δεν φοβάμαι κι ας ξέρω τι με περιμένει.
Κασσάνδρα με λένε και η μοίρα μου είναι αυτή:
να βλέπω το τέλος πριν την αρχή...
Κασσάνδρα