Ο έρωτας

Το πρόβλημα με τον έρωτα είναι ότι σου ανοίγει τις πόρτες του παραδείσου. Ναι, σοβαρολογώ, αυτό είναι πρόβλημα! Και θα μου πεις, γιατί αυτό να είναι πρόβλημα;

Μερικές φορές, φίλε μου, αυτός ο παράδεισος είναι μια μικρή αυταπάτη. Ένα γλυκό όνειρο, μια φενάκη. Βλέπεις όσα θες να δεις και κλείνεις τα μάτια σε όσα δεν θες. Βλέπεις τα λουλούδια χωρίς τ'αγκάθια, βλέπεις τον ήλιο χωρίς τα σύννεφα, χαίρεσαι τον άνεμο και ας σε παρασέρνει, νιώθεις την γεύση του απαγορευμένου χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες, νιώθεις τον πόθο, μα όχι την αμαρτία.

Και έτσι παίζεις στους κήπους της δικής σου Εδέμ με το ιδανικό ταίρι. Το χαμόγελο σου είναι αστραφτερό. Η καρδία σου, τα χέρια σου, η αγκαλιά σου είναι γεμάτα. Το σώμα σου είναι ζεστό, καίει. Καίγεσαι.. Μα η φωτιά δεν σ' ενοχλεί. Σου μεγαλώνει το συναίσθημα, το κάνει πιο δυνατό. Και έτσι συνδέεις ανθρώπους με εικόνες, με ήχους, με χρώματα, με συναισθήματα, με.. μ'εσένα. Και όταν μια μέρα δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτά, η καρδιά σου είναι άδεια, τα χέρια σου είναι άδεια, η αγκαλιά σου είναι άδεια.. Το σώμα σου όμως είναι ακόμα ζεστό. Γιατί οι εικόνες θα χαθούν , οι ήχοι, τα χρώματα, αλλά το συναίσθημα θα μείνει. Και θα περιμένει. Θα περιμένει πολύ.

Ο έρωτας είναι μια απειλή. Ναι, μια απειλή. Απειλεί το σημαντικότερο πράμα στη ζωή σου, τον εαυτό σου. Γιατί όταν ερωτεύεσαι πραγματικά τον χάνεις τον εαυτό σου. Και ίσως αυτό, όμως, αυτό να είναι το μαγικό του έρωτα και αυτό που τον κάνει τόσο συναρπαστικό και τον ζητάνε όλοι. Μα ίσως και αυτό να είναι που κάνει ορισμένους να τον αποφεύγουν..